Weblog

16/03: Lyrics: Pieter Embrechts - Dansen in het donker

Dankzij Spotify ontdekte ik weer een pareltje en jammer genoeg waren de lyrics nog niet op 't net te vinden. Ze zijn perfect verstaanbaar, maar toch is zo'n uitgeschreven tekstje best handig... Hieronder dus de lyrics van Pieter Embrechts zijn hertaalde versie van "Dancing in the dark". Hij heeft mooi z'n best gedaan om alle extra lettergrepen in de verzen te duwen :) Mocht ik een foutje gemaakt hebben, laat het me gerust weten!

Lees verder!

13/11: Earth doesn't give a shit.

Laat er geen twijfel over bestaan. De titel is meer dan duidelijk. Onze planeet trekt zich absoluut niets aan van ons doen en laten, hoe vriendelijk, boosaardig, empathisch of ongenadig we ook zijn. Ze verwacht zelfs geen excuses als we haar een beetje opwarmen, tot misschien een miserabele twee graadjes extra. Goed, laat het er zelfs vijf zijn. Ze heeft dan nog wel een dikke honderd jaar of zo om eraan te wennen.
Misschien laten we haar ook geen bloem en wat gras dat nog groen is. En een boom en het zicht op de zee kan ze ook wel missen, want onder de niet aflatende golfslag van die sympathieke zee zit ze stiekem zichzelf en alles op haar tere velletje op te peuzelen. En elders weer uit te braken.
She really doesn't give a shit.

Sinds mensenheugenis kampt de groene beweging met een communicatieprobleem. Hun naam alleen al bewijst het... Het blijven groene jongens. Met dat imago. Vaak, en zeker vandaag, hebben ze een heel bataljon wetenschappers achter zich dat alleen maar kan beamen en bekrachtigen wat zij scanderen. En toch wil het niet lukken... Eigenlijk best wel jammer, want het zijn enkel nog de republikeinse presidentskandidaten in de VS die volop hun energie in een anti-campagne stoppen. Voor de rest brengen de geitenwollen sokken ons echt gewoon an inconvenient truth. Maar er scheelt toch iets aan die truth...

Lees verder!

26/08: M'n indruk van de BMW 2 Gran Tourer

Van zodra BMW zijn allereerste monovolume aankondigde, was ik al meteen enthousiast om er eentje te bestellen. Gelukkig verviel het leasingcontract van m'n BMW X1 en kon ik in maart als een van de eersten de bestelknop aanklikken. En meer dan dat was het eigenlijk niet, want brochures waren er nog niet, ook geen deftige configurator op de Belgische BMW-site, laat staan een wagen die ik eens van dichtbij kon gaan bekijken. Behoorlijk blind besteld dus, maar gelukkig kon ik wel gedeeltelijk vertrouwen op de kleinere BMW 2 Active Tourer, die wel reeds in het wild rondreed. En 't heeft me nu een wagen opgeleverd met serienummer 00085, wat toch wel redelijk cool is.

Ondertussen heb ik een 8.000 kilometer afgelegd sinds z'n levering in de maand juni en wil ik er wel enkele zaken over kwijt.

Samengevat: het is echt wat BMW wou maken. Geen grote sleur, maar een mooie, compacte, premium monovolume. Ze gooiden zelfs hun achterwielaandrijving overboord, om de binnenruimte zo ruim mogelijk te kunnen maken. De kritieken van de echte BMW-liefhebbers zijn navenant, maar 't is niet dat BMW er zijn sportiefste M-modellen voor opgeofferd hebben. Ze hebben gewoon hun werkingsveld verbreed, wat ook niet anders kon in deze tijden waarin meer en meer grote gezinswagens gevraagd worden.

't Is ook best fijn dat ze een wagen aanbieden met heel wat toeters en bellen in hun standaardpakket, zoals de automatische koffer.
Oh en ik vind hem ook gewoon heel mooi, er bleef immers nog voldoende leasingbudget over om hem in sportuitvoering te bestellen, met nog een hoopje opties erbij. Dat was bij m'n X1 alvast niet het geval en dat zou al zeker niet het geval zijn bij de nieuwe, pas gelanceerde X1, die nog een pakje duurder geworden is.
Jammer genoeg is 't ook niet allemaal rozengeur en maneschijn, want hij kampt wel met enkele kinderziektes… En da's ook de reden dat ik hem niet meteen wou beoordelen, maar dat ik hem eerst wat beter wou leren kennen.

Als je objectieve statistieken zoekt over prestaties, grootte van de koffer, verstelbaarheid van de achterbank, enz. dan ben je helaas aan het foute adres. Wat volgt, is 100% subjectief…

Lees verder!

01/12: Ik wil iets anders.

Mijn allereerste politieke stem bracht ik uit voor de VU. 15 jaar geleden, zonder er echt heel goed over na te denken. Ik kom uit een Vlaams nest en dat zit ook nog steeds in mijn bloed. Terecht denk ik, want als ik vandaag lees dat er alweer 6 miljard euro richting WalloniŽ verdween, dan keert m'n maag om. Is het niet terecht om dan te stellen dat er kosten zijn aan de constructie "BelgiŽ"?

Lees verder!

24/05: Verliefd op de BMW i3

Vanmorgen mocht ik een uurtje rondrijden met een BMW i3, de eerste elektrische BMW. 'k Had hem al eerder op foto gezien en ook al een keer zien rondrijden, maar eens je er zelf instapt is de indruk toch totaal anders. M'n eerdere idee dat het om een verdikte Smart ging werd al snel bijgesteld na het instappen. Door z'n dunne deurtjes en efficiŽnt dunne zetels is het echt een ruime auto. Verwacht geen simpele spielerei, maar een echte BMW zoals er nog nooit een heeft bestaan.
Voor je kan vertrekken moet je wel even leren hoe je hem start en hoe de gaspedaal precies werkt, maar daar wen je heel snel aan. Je gaspedaal loslaten betekent immers dat je energie gaat recupereren om op te slaan in de batterij. Tijdens m'n rit heb ik dan ook maar een keer ťcht moeten remmen toen het vlak voor me rood werd op de A12, alle andere situaties kon ik de baas met die ene pedaal.
En eigenlijk is m'n verhaal veel te sec, want toen ik in m'n uppie vertrok bij Jorssen in Aartselaar viel m'n mond gewoon open. Dat een elektrische wagen stil is, niet hoeft te schakelen, enz. wist ik wel, maar om het ook echt mee te maken... da's een heel bijzondere ervaring. Je hebt daarnaast ook een ongemeen groot koppel onmiddellijk ter beschikking, dus vertrekken vanuit stilstand was telkens weer lachen met de stinkende diesels naast je.
Dit is wat rijden zou moeten zijn en het is jammer dat elektrische wagens in BelgiŽ niet van de grond geraken. Je lost er geen files mee op, maar de rust om elektrisch te rijden, het automatisch aanpassen van je rijgedrag en de wetenschap dat je veel minder vervuilt dan in een klassieke wagen zijn een zaligheid.
'k Moet nu wel toegeven dat de koffer te klein zou zijn voor ons gezin van vier. En dat je er niet mee op vakantie kan naar ItaliŽ. En dat hij op de snelweg door de rolgeluiden evenveel lawaai maakt als een klassieke wagen.
In mijn ideale wereld heb ik zo'n elektrische wagen voor al het "basale" verkeer. Het verplichte pendel-, boodschappen- en bezoekjesverkeer. En als ik dan toch een keer naar een verre klant moet, of als we op reis gaan, dan zou ik hem even kunnen omruilen met een grotere.
Wel jammer dat ik dan even vergeet dat ik ook m'n luchtballon moet kunnen slepen. 'k Ga er m'n hobby in ieder geval niet voor laten. Helaas.

P.S.: de wagen bij Jorssen was allesbehalve een standaardmodel. Hij had een zogenaamde range extender om met een kleine benzinemotor de batterij weer bij te laden. Een standaard i3 is volgens bmw.be de jouwe vanaf 35.500 euro, maar hou dan ook in het achterhoofd dat je minder uitgeeft aan onderhoud en veel minder aan euh... brandstof.
Lees misschien ook eens wat Matthew Inman/TheOatmeal vindt van z'n Tesla Model S. Die kan het net iets mooier vertellen dan ik. Dit fragment vind ik alvast zeer treffend. En een beetje schrijnend.

11/02: De mobiliteitscrisis

Het is een straffe titel als kop, maar ik geloof dat we al lang niet meer moeten wakker liggen van de bankencrisis - het woord "crisis" wordt volgens mij enkel nog kunstmatig in leven gehouden. Ik geloof ook dat er geen huizencrisis staat aan te komen, ook al wordt er met de nodige regelmaat weer gewag gemaakt van stagnerende of dalende huizenprijzen. Ik geloof dat we op heel wat vlakken goed bezig zijn.
Helaas ben ik er wel van overtuigd dat we in een andere crisis terechtkomen die nog niemand lijkt te zien aankomen... Een mobiliteitscrisis. Eigenlijk zijn toch alle ingrediŽnten aanwezig?
Zo liggen bedrijfswagens weer regelmatig onder vuur. Volgens de sector garanderen de wagens een jong en "milieuvriendelijk" wagenpark, terwijl de tegenstanders dan weer vinden dat er te veel "gratis" kilometers mee worden gereden. Nog erger wordt het wanneer je over het proefproject van het rekeningrijden begint. Een belasting voor de werkenden voor de ene, een gerichte taks op vervuilers op piekmomenten voor anderen. Ondertussen is er ook weer nieuws over de oosterweelverbinding waarvoor het milieueffectenrapport klaar is en dat eindelijk Antwerpen weer vlot zal trekken, of nog meer verkeer zal aanzuigen en iedereen zal doen verstikken in fijn stof. Af en toe lees je dan ook nog iets over het handvol elektrische wagens dat hier rondrijdt en hoe Europa ons oplegt om een minimale infrastructuur van laadpalen te voorzien en dat BelgiŽ als een van de enige landen geen subsidies uitreikt voor deze wagens. Of dat er te weinig passagiers over de nieuwe diabolo naar de luchthaven sporen o.w.v. de hallucinante toeslag van 5,07 euro per traject.
Zo, als dit nog geen kiemen zijn voor een nieuwe crisis! Laat ik ze hier dus even lanceren. De mobiliteitscrisis.

Aan de basis ligt volgens mij ons verworven recht op persoonlijke mobiliteit. We willen niet met het openbaar vervoer, we willen in onze eigen cocon zitten. We willen niet zomaar een cocon, we willen er een die even blits is als onze nieuwste smartphone. Jarenlang deed ikzelf alles met m'n fietsje en de trein. Van de bus was ik nooit echt fan. Ik trapte een 4.000km per jaar bijeen en geraakte overal waar ik toen wou geraken. M'n rijbewijs haalde ik enkel omdat dit als "normaal" werd beschouwd, en dat was eigenlijk ook niet zo'n slecht idee. Tot ik in het jaar 2007 een firmawagen kreeg aangeboden. Ow jee. In 't begin had ik het er echt moeilijk mee, het was een hele ommezwaai voor me, maar ondertussen ben ik er even goed aan verslaafd. Een goeie geluidsinstallatie voor m'n iPod, voldoende plek om m'n twee kinderen deftig te kunnen vervoeren, enz. Dan ga je ťcht niet zomaar terug naar het openbaar vervoer... Wat dat betreft was m'n werk ook wel een eye-opener. Tijdens m'n zes maanden autoloze proefperiode trok ik me goed uit de slag met de trein, maar als ik kijk naar de klanten die ik vandaag in m'n portefeuille heb, dan was dit niets minder dan onmogelijk. Zelfs voor m'n klanten aan het station van Etterbeek in Brussel is het al onhaalbaar lastig in vergelijking met de wagen.

Het lijkt er ook een beetje op alsof mobiliteit in het algemeen wordt wegbelast. Misschien kan je nog overwegen om het geen mobiliteitscrisis, maar mobiliteitsarmoede te noemen. En dat vind ik heel, heel erg...

Wat ik eigenlijk wil? Enkele concrete voorbeelden van het mobiliteitsbudget dat m'n werkgever samen met de CD&V heeft uitgewerkt.
Ik wil ook heel graag m'n dagelijkse pendelverkeer van 60km met een kleine elektrische wagen doen, maar ik heb wel m'n diesel nodig om m'n drie andere gezinsleden te verplaatsen, naar de Colruyt te gaan voor m'n echtgenote haar kinderopvang, op vakantie te gaan, m'n warme luchtballon te trekken, enz.
Ik wil heel graag dat we naar een slimme globalisering gaan. Dringend. Gisteren had ik een pak melk vast in de Lidl: "geproduceerd in Duitsland met 100% Belgische melk". Of een pakje van de goedkoopste boter in de Colruyt: geÔmporteerd vanuit Spanje. Of quasi ŗlle producten in de Aldi en Lidl: geÔmporteerd vanuit Duitsland. Wraakroepend. Vooral omdat dit dan nog vaak de goedkoopste keuzes zijn. Neem een willekeurig snapshot van een drukke snelweg en je ziet een enorm aantal vrachtwagens. Hoeveel zouden er niet verdwijnen mochten deze enkel nog nuttige imports vervoeren en geen melk die de koeien naast ons huis ook afleveren of hesp die in BelgiŽ niet slechter smaakt dan in Duitsland?

'k Voel me soms schuldig om "zomaar" rond te rijden en dat wil ik niet meer. Kunnen we het echt niet beter aanpakken dan de manier waarop we vandaag bezig zijn? Mobiliteit ligt ons allemaal nauw aan het hart, of we nu ijveren voor veilige fietspaden in de steden, voor vlotte snelwegen, voor een gezonde lucht voor onze kinderen, enz. het gaat ons allen aan. Maar de oplossing naar de gewone consumenten verschuiven is niet zoals je kan zeggen dat je niet in de file staat, maar zelf ook de file bent. De mobiliteitsarmoede is meer dan dat... We hebben er een sterke overheid voor nodig die ons en de bedrijven in de juiste richting duwt. Die voldoende daadkrachtig is om steden weer vlot te trekken. Jammer genoeg zie ik het nog niet meteen spontaan gebeuren en vrees ik dat het een beetje zoals met de klimaatplannen zal zijn. De oplossing zal er pas komen als het al te laat is.

28/03: Ik bank mee.be!

Sinds 2005 investeer ik in een handvol groene energie-coŲperaties. Op enkele jaren tijd zijn er zo al verschillende coŲperatieven gestart, met Ecopower als bekendste voorbeeld. Iedere elektriciteitsklant is er verplicht om minstens een aandeel van §250 aan te schaffen. Dat lijkt een barriŤre te zijn, maar ik zie het als een ouderwetse nieuwe manier van zakendoen. Eind 2012 hadden ze op deze manier al een kapitaal van 46,6 miljoen euro opgebouwd.
Ik weet dat m'n inleg gewoon gebruikt wordt om windmolens (en andere projecten) te realiseren, niks meer of niks minder. De coŲperanten worden goed geÔnformeerd over wat er met hun geld zal gebeuren en inzage in de dagelijkse werking kan je krijgen door naar de open bestuursvergaderingen te trekken.
Ondertussen zijn ook BeauVent, Groenkracht en Limburg Wind aan m'n lijstje toegevoegd. Tot nu toe konden de meesten ieder jaar het wettelijke maximum van 6% dividend uitkeren aan hun aandeelhouders, de waarde van de coŲperatieve aandelen blijft immers ongewijzigd.
De term "coŲperatie" is de laatste tijd weer niet weg te branden uit de actualiteit. Het Arco-fiasco heeft het imago ervan alvast geen goed gedaan, maar laat Arco nu ook net een slecht voorbeeld geweest zijn in vergelijking met de coŲperaties die ik hier aanhaal.
Vandaag gaat het echter om een nieuwe coŲperatieve bank, New B. Ik stelde me al de vraag waarom er in het landschap van duurzame banken nu al versnippering moet optreden, terwijl een samenwerking met Triodos misschien meer impact had kunnen teweegbrengen. Dezelfde vraag werd op Radio 1 echter ook voorgelegd aan New B en blijkbaar zouden de verschillen toch onoverbrugbaar zijn. Ergens wel jammer, maar goed. Wat mij betreft is het zeker een waardevol initiatief, dus deze ochtend kocht ik een eerder symbolisch startaandeel van §20.
Blijkbaar was ik alvast niet de enige met dat idee, want terwijl we vanochtend nog met zo'n 19.000 coŲperanten waren, zijn het er momenteel 20.800. Op enkele dagen tijd hebben dus al meer dan twintigduizend landgenoten met 20 euro hun steun uitgesproken voor dit bankproject. Da's toch fenomenaal! De vraag naar zo'n eerlijke, open en eenvoudige bank blijkt dus behoorlijk groot te zijn in ons land.
Steven Samyn van De Morgen bekijkt het spijtig genoeg op een eerder cynische manier:

Wellicht is dat succes (hij verwijst naar andere degelijke banken zoals Landbouwkrediet en VDK) niet zozeer te danken aan het coŲperatieve karakter, maar aan gezond verstand.

Wat als dat gezond verstand nu eens onlosmakelijk verbonden is met dit coŲperatieve model? Enkele regels later wordt wel duidelijk waarom deze toon in zijn opinie is gesukkeld:

Met mooie woorden een alternatief willen bieden voor de 'ieder voor zich'-maatschappij klinkt sympathiek, maar het volstaat niet. Daarvoor heeft het Arco-debacle de Belg iets te hard met de neus op de feiten gedrukt.

Bedankt, Arco.

03/11: Ford en ethiek

Stephen Odell, de verguisde topman van Ford Europa, krijgt dus promotie. Of dat een correcte beslissing was, kan ik moeilijk inschatten. Ik geloof niet dat dit enkel het gevolg is van zijn "moedige" beslissing om Ford Genk te sluiten, volgens mij spelen er wel meerdere criteria een rol. Waar ik me wťl erg aan stoor, is de timing van dit alles... Waarom net nu? Duizenden werknemers krijgen hiermee echt een klap in het gezicht. En da's een terecht gevoel.
Over de sluiting zelf heb ik echter een andere opinie.
Als je de quotes van de topman van de Fiatgroep en de Europese raad van de autoindustrie (ACEA) had gevolgd, dan zag je de bui, of het tropische onweer, al hangen. Sergio Marchionne zegt al maandenlang dat Europa met een chronische overcapaciteit kampt. Telkens krijgt hij de wind van voren en regelmatig wordt dan ook zijn ontslag als voorzitter van die ACEA gevraagd.

Marchionne stuurt al heel lang aan op enkele maatregelen, die de producenten gelijke kansen moet bieden en dat tevens de chronische overcapaciteit aanpakt. Marchionne spreekt over een zeer ernstige situatie als gevolg van jarenlange nalatigheid en overmoed.

Je zou toch kunnen verwachten dat je als werknemer in deze moeilijke sector de actualiteit een beetje volgt, of niet? Je zou Sergio Marchionne dankbaar moeten zijn dat hij als topman van een autogroep ťn topman van een objectieve federatie van producenten, zomaar durft te zeggen wat de pijnpunten in de sector zijn.
Maar 't is allemaal de schuld van Stephen Odell.
Uiteraard begrijp ik ook dat er zich met de sluiting van de fabriek (die trouwens niet voor morgen is) echte drama's kunnen voordoen bij de getroffen gezinnen. God, ik hoop het nooit te moeten meemaken, maar dit is toch niet de schuld van ťťn individu of ťťn producent?
Ook ik durf te stellen dat Ford een gewaagde, maar correcte beslissing heeft genomen om het merk te doen voortbestaan. De overcapaciteit is een feit en die kan je enkel oplossen door minder te produceren. En dan snij je toch in de duurdere landen? De kloof met de fabriek in Valencia los je volgens mij trouwens niet op met een loonlastenverlaging (die er wat mij betreft wel moet komen). Die paar procentjes zullen ons nog niet op het kostenniveau van het zuidelijkere Europa brengen.
Aan de brullende Genkenaars zou ik dus graag eens de vraag stellen wat zij met hun geproduceerde wagens zouden willen aanvangen in een toekomst waar er geen kopers meer voor zijn. Tot 2008 draaide de economie enkele versnellingen harder dan vandaag, maar toen ging ze plots uit de bocht. En tot op vandaag zijn nog niet alle deuken hersteld. Meer nog, er komen nog besparingen bij, waarvan sommige wel terecht zijn. Zet deze sluiting maar een keer naast de subsidies van 3 of 15% die tot voor kort nog bestonden om een "groene" wagen te kopen. Quasi elk model kwam tegenwoordig al in aanmerking. Auto's werden simpelweg gesubsidieerd...
Kortom, het verbaast me dat er nog steeds zo fel wordt gereageerd op de sluiting van Ford Genk. Niettemin wens ik alle werknemers veel sterkte toe, want wat kan je als individu in 's hemelsnaam veranderen aan deze gegeven situatie? Niks. Je staat machteloos. Maar let goed op wie je als schuldige aanwijst, als dat Łberhaupt al nodig is.

18/08: De dodentochtmicrobe

Vorige week vrijdag, 21u, Bornem. Daar stond ik dan, tussen bijna 11.000 collega-wandelaars. Overtuigd door het prachtige weer en m'n inschrijving die niet terugbetaalbaar bleek, trok ik voor de zoveelste keer naar de start van de jaarlijkse Dodentocht. Het enige probleem, en vermoedelijk ook het grote verschil met een heleboel wandelaars rond me, was dat ik geen meter training had gehad tijdens het afgelopen jaar. Normaal gezien heb ik toch minstens enkele wandelingen van een dertigtal kilometer achter de kiezen eer ik aan de 100 begin, maar dit jaar dus duidelijk niet. Vol enthousiasme begon ik me samen met de massa een weg te banen rond Bornem en naarmate de nacht viel en naarmate de tocht vorderde, begon ik alweer te dromen van het overweldigende gevoel om opnieuw in Bornem te arriveren, na een twintigtal uur stappen.
Helaas.
38 kilometer verder zat ik al in de auto naar huis, weliswaar zo fris als een hoentje. De benen waren perfect in orde, de voeten hadden er nog zin in, ikzelf was voor de allereerste keer eens niet misselijk geworden tijdens de nacht, maar m'n rug had er de brui aan gegeven. Doodjammer, maar voeten en benen wil ik graag forceren voor zo'n tocht, m'n rug niet.
Uiteindelijk was ik toch weer een beetje teleurgesteld. Ik mocht er niks van verwachten dit jaar, maar toch... Je hebt geen training gehad, en toch verwacht je om 21u 's avonds nog te kunnen starten aan 100 kilometer wandelen.
De fans noemen het de dodentochtmicrobe en da's absoluut waar. Het is een microbe. Noem het maar een bacterie. Je wordt er ziek van. Op Facebook schreef ik nog "Totaal onverantwoord, totaal onvoorbereid, doodgaan is gegarandeerd, maar ik kan. het. niet. laten."
Ieder jaar opnieuw ben ik er van overtuigd dat het mijn laatste keer was. Of ik nu de finish haalde of niet. Maar gaandeweg vergeet je de pijn en komt dat verlangen weer op om toch weer aan de start te verschijnen. En zo al een tiental jaar lang zonder dat ik kan zeggen naar wat ik precies verlang, buiten de euforie van het mogen opspelden van een nieuwe medaille. Zou dat alles kunnen zijn? Of zit er meer achter? Doorgaans heb ik behoorlijk weinig zin om mezelf zo hard te doen afzien of om zomaar een etmaal lang te gaan wandelen. Da's saai.
Nog meer dan naar een nieuwe medaille verlang ik naar een antwoord op de vraag hoe die microbe in mekaar zit. Wanneer zal ik op de tweede vrijdag van augustus eens gewoon thuis kunnen zijn? En da's een ernstige vraag.

18/06: In perspectief (2)

't Is tijd om nog een keer iets in perspectief te plaatsen. De Tijd, 14 juni 2011, bladzijde 8: "Chinezen versnellen 'sojasering' van PatagoniŽ". Dat China al een tijdje bezig is met het massaal opkopen of huren van enorme stukken grond in ontwikkelingslanden verschijnt al een tijdje in de actualiteit. Dit keer gaat het om een lapje van 230.000 hectare dat zal worden volgeplant met soja. Het hele land krijgt meer en meer te lijden onder een strikte monocultuur van soja. Volgens mij wil je niet weten hoeveel sloten water, pesticiden en kunstmatige meststoffen nodig zijn om deze monocultuur in stand te houden. Maar China groeit als kool en China heeft honger en China zal eten.
Op diezelfde pagina in De Tijd lees je het artikel "FAO gaat voor dubbele groene revolutie". FAO, da's de landbouworganisatie van de Verenigde Naties, geen vzw van om de hoek dus. En "dubbele groene revolutie" klinkt toch als dť oplossing om de hele planeet te redden, niet? Mooi zo.

De wereldbevolking groeit tegen 2050 tot 9,2 miljard mensen. Om die te kunnen voeden, moet de landbouwproductie op wereldschaal 70 procent toenemen, in de ontwikkelingslanden is een verdubbeling nodig. Dat stelt de VN-landbouworganisatie FAO, in een rapport waarin wordt aangedrongen op meer milieuvriendelijke landbouwmethodes.

Even later kan je je optimisme alweer in de kast stoppen, want de oplossing is als het verzegelen van Fukusjima met een stukje vershoudfolie:

De FAO mikt vooral op kleine boeren in de ontwikkelingslanden (...). Hun kosten moeten naar omlaag en hun opbrengsten naar omhoog.

En daarmee gaan we de wereld dus redden. Dit verkondigen de Unicef's van deze wereld al jarenlang. Telkens hetzelfde liedje. Die kleine boer die nu drie in plaats van twee maÔskolven kan oogsten van z'n stoffige Afrikaanse akker wordt op dezelfde krantenpagina opgeslokt door China dat alle zwarte boerkes met huid en haar opvreet en ze voor een hongerloon laat werken op een akker zo groot als BelgiŽ die ze voor een habbekrats huren van een corrupte politicus.
Verbaast het dan dat ik nog steeds fan ben van die ene column van Thomas Friedman, Doha and Dalian? Hey, I’m really glad you switched to long-lasting compact fluorescent light bulbs in your house. But the growth in Doha and Dalian ate all your energy savings for breakfast.
't Spijt me dat ik in een regenachtig juni-weekend er nog een pessimistische visie bovenop gooi, maar we komen er niet. We komen er ťcht niet.

18/01: Ik nam de trein.

De laatste keer dat ik de trein nam was samen met m'n vrouw in december 2009, op weg naar de kerstmakt in Keulen. M'n collega's met wie we daar hadden afgesproken deden het met de wagen, idealistische Joris wou er een uitstapje van maken in de eerste klasse van de ICE. Niet voor niks nog steeds -per zitplaats- de duurste HST. Helaas ontging de luxe ons een beetje, want na de ene afgelaste trein na de andere kwamen we met uren vertraging aan in Keulen bij m'n collega's. Zij jodelend met een verhoogd alcoholgehalte, wij briesend met een verhoogde bloeddruk. De manier waarop je op zo'n dag kennismaakt met de klantvriendelijkheid van de NMBS is euh... dramatisch. En een ICE ken ik nog steeds enkel vanop een foto.
Bij de terugreis waren wij gelukkig een beetje in ’t voordeel, want toen waren het de wagens die zich massaal vastreden. En maanden later kregen we ook de reis helemaal terugbetaald.
Vorige maand gingen we opnieuw naar de kerstmarkt. In Aken. Met de auto. Gratis. Bedankt, werkgever.

Vandaag stond een ganse dag Ruisbroek op het programma: ik werd vanmorgen verwacht bij een nieuwe klant van me. Ruisbroek bij Puurs was handiger geweest, maar helaas ging het hier om Ruisbroek voorbij Brussel... En dinsdag is statistisch gezien de drukste autodag richting Brusselse ring.
Aha!
Ik neem gewoon de trein!
Lang geleden... Gesjellig... Lekker lezen onderweg...

Lees verder!

26/12: Ik ben 29 jaar en oud.

Met de voorbije sneeuwdagen heb ik ook ineens weer een jaarlijks terugkerende portie ergernis achter de rug. De situatie klinkt je waarschijnlijk herkenbaar in de oren: je bent met de wagen op weg naar huis, op een prima onderhouden rijbaan, tot je moet vertragen voor de chauffeur voor je. Je komt dichterbij en ziet alvast dat de verouderde nummerplaat niet meer echt superwit is en een fractie van een seconde later dat ze... vijf tekens telt. Menig chauffeur zal ongetwijfeld met mij kunnen beamen dat je dan maar beter stalen zenuwen hebt om de laatste kilometers naar huis nog te overleven zonder je halve stuurwiel op te vreten. (On the bright side: dan zijn die ondertussen koud geworden patatten al niet meer zo erg.)
Zo vroeg ik me af wanneer het met mij(n generatie) zou gebeuren. Het moment waarop je de voortdurend evoluerende en versnellende maatschappij moet loslaten om op je eigen gezapige tempo verder te kachelen. Of zou je het zelf niet eens merken, zoals blijkbaar het geval is met dementie en andere alzheimers?
Omdat ik het hier toch niet bij kon laten, ondernam ik alvast een poging om te zoeken naar die eerste tekenen aan de wand dat ik oud werd. Kwestie van me volgend jaar met reden depressief te voelen op m'n dertigste verjaardag.

Lees verder!