Reacties

26/12: Ik ben 29 jaar en oud.



Met de voorbije sneeuwdagen heb ik ook ineens weer een jaarlijks terugkerende portie ergernis achter de rug. De situatie klinkt je waarschijnlijk herkenbaar in de oren: je bent met de wagen op weg naar huis, op een prima onderhouden rijbaan, tot je moet vertragen voor de chauffeur voor je. Je komt dichterbij en ziet alvast dat de verouderde nummerplaat niet meer echt superwit is en een fractie van een seconde later dat ze... vijf tekens telt. Menig chauffeur zal ongetwijfeld met mij kunnen beamen dat je dan maar beter stalen zenuwen hebt om de laatste kilometers naar huis nog te overleven zonder je halve stuurwiel op te vreten. (On the bright side: dan zijn die ondertussen koud geworden patatten al niet meer zo erg.)
Zo vroeg ik me af wanneer het met mij(n generatie) zou gebeuren. Het moment waarop je de voortdurend evoluerende en versnellende maatschappij moet loslaten om op je eigen gezapige tempo verder te kachelen. Of zou je het zelf niet eens merken, zoals blijkbaar het geval is met dementie en andere alzheimers?
Omdat ik het hier toch niet bij kon laten, ondernam ik alvast een poging om te zoeken naar die eerste tekenen aan de wand dat ik oud werd. Kwestie van me volgend jaar met reden depressief te voelen op m'n dertigste verjaardag.

Het eerste wat me te binnen schoot was alvast geen goeie gedachte... De middelbare school ligt ondertussen elf jaar achter me en ondertussen heb ik een hele taalevolutie aan me zien voorbijgaan. Misschien vind je die bewuste sms-taal maar niks - een gemakzuchtig afkooksel van een half verengelst Nederlands dat we te danken hebben aan een generatie pubers met een concentratievermogen van 3 seconden in een cocktail met de Belgische sms-tarieven - maar het blijft een nieuwe microtaal die ik voor 80% wel kan lezen, maar niet zomaar kan schrijven. Voor jongeren is het de evidentie, voor mij begint het met een leercurve.
Daarnaast doen ze het dan allemaal op een toestel met touchscreen. Mijn enige ervaring daarmee is een paar minuten afgunstig tokkelen op een iPhone in de Apple Store in Parijs. Het was moeilijk. Niet alleen om het dure ding weer terug te leggen, maar ook om er een sms'je op te schrijven. Fysieke toetsen zijn mijn evidentie, virtuele mijn uitdaging, maar zo denken m'n hippere aardgenoten er niet over.
En dat zijn dan slechts twee eenvoudige voorbeelden... Je kan immers alleen maar fantaseren over de rest, over het nog onbekende. De generatie die ik vanuit mijn perspectief als oud beschouw, heeft misschien nog nooit een computer aangeraakt, vindt navigeren met een muispointer verre van evident, kent het parallelle universum "internet" niet, rijdt trager dan een sneeuwvlok, spreekt geen vloeiend Engels, enz. Een deel daarvan is te wijten aan een toenemende traagheid en het (moeten?) afhaken van die sneltrein genaamd evolutie. Een ander deel is te wijten aan het niet meer kunnen oppikken van nieuwigheden. Vandaar m'n stelling dat we maar tot op een bepaald niveau onszelf kunnen peilen naar dergelijke vertragingsverschijnselen, want we weten immers nog niet met welke uitdagingen ons brein nog zal geconfronteerd worden in de toekomst.
Wat me tot een andere gedachte leidde...
Is het meeste niet reeds uitgevonden? Wat zouden die toekomstige uitdagingen kunnen zijn? Is hetgeen wij zien gebeuren niet gewoon een nieuwe iteratie van een bestaand gegeven? Of zei elke generatie voor me dat ook al? Zullen wij equivalenten meemaken als het ontstaan van het internet (web 2.0, sociale netwerken, local internet,... zijn de nieuwe iteraties), de eerste maanlanding (de eerste marslanding), het eerste griepvaccin (het eerste aidsvaccin), enz.? Begin jezelf dan maar een keer af te vragen hoelang je nog "mee" zal zijn. Da's niet eenvoudig. En misschien gelukkig maar, want een voorspelbare toekomst zou ons alleen maar nog vatbaarder maken om ons aanpassingsvermogen te zien aftakelen.
Voorlopig heb ik gelukkig wel nog zin in een iPad (mijn excuus: da's een groter touchscreen, dus daar kan ik wel nog mee overweg) om mijn papieren krantenabonnement te vervangen. Voorlopig lees ik wel nog boeken als Making Ideas Happen. Voorlopig weet ik m'n gaspedaal nog liggen. En met een onstuitbare nieuwsgierigheid verteer ik m'n Popular Science (jip, kan ook op iPad), Digg.com, Worldchanging.com,... voortdurend op zoek naar the next big thing. Het eerste big thing dat me m'n gaspedaal zal doen lossen.

Reacties geplaatst

besef joris dat het wijzelf zijn die de evolutie maken, het is ook de maatschappij die ons tot die super snelle, soms vervelende, steeds groeiende soms overbodige luxe aanzet, jij wordt nog maar dertig ,ik ben de 50 juist ingegaan en toch geef ik mij niet gewonnen en doe ik dapper mee met wat van ons verwacht wordt , trouwens niemand ziet dat ik vrijdag avond uitgeteld in de zetel zit met maar ťťn gedachte " goddank voor het weekend" ken je dat liedje " opzij opzij opzij maak haast maak haast maak haast we hebben maar een paar minuten tijd .......
groetjes
sybke
27/12 00:21:57

Add comment

U moet ingelogd zijn om op dit bericht te reageren.