Reacties

13/11: Earth doesn't give a shit.



Laat er geen twijfel over bestaan. De titel is meer dan duidelijk. Onze planeet trekt zich absoluut niets aan van ons doen en laten, hoe vriendelijk, boosaardig, empathisch of ongenadig we ook zijn. Ze verwacht zelfs geen excuses als we haar een beetje opwarmen, tot misschien een miserabele twee graadjes extra. Goed, laat het er zelfs vijf zijn. Ze heeft dan nog wel een dikke honderd jaar of zo om eraan te wennen.
Misschien laten we haar ook geen bloem en wat gras dat nog groen is. En een boom en het zicht op de zee kan ze ook wel missen, want onder de niet aflatende golfslag van die sympathieke zee zit ze stiekem zichzelf en alles op haar tere velletje op te peuzelen. En elders weer uit te braken.
She really doesn't give a shit.

Sinds mensenheugenis kampt de groene beweging met een communicatieprobleem. Hun naam alleen al bewijst het... Het blijven groene jongens. Met dat imago. Vaak, en zeker vandaag, hebben ze een heel bataljon wetenschappers achter zich dat alleen maar kan beamen en bekrachtigen wat zij scanderen. En toch wil het niet lukken... Eigenlijk best wel jammer, want het zijn enkel nog de republikeinse presidentskandidaten in de VS die volop hun energie in een anti-campagne stoppen. Voor de rest brengen de geitenwollen sokken ons echt gewoon an inconvenient truth. Maar er scheelt toch iets aan die truth...

Jan met de pet laat zich immers geen schuldgevoel aanpraten. Dan schieten we spontaan in onze verdedigingsmodus om dat bataljon toch maar af te weren. Dat zij maar met de fiets gaan werken, dat zij maar al hun afval recycleren, enz.
En dat zij maar de planeet redden. Want oh! die heilige planeet heeft toch zo te lijden onder ons. We are a cancer to this planet! Wel, ze heeft echt geen hulp nodig. We bekijken het verleden steeds als een periode waarin er altijd mensen geweest zijn. Maar onze bol is wel effe een tikkie ouder. En we horen ook vaak dat het sinds de industriŽle revolutie naar de fillistijnen is beginnen gaan. Dat was ook pas enkele minuten geleden.

In het hele bestaan van onze aarde heeft ze het al pakken warmer gehad dan vandaag en was ze ook al de inspiratiebron voor Scrat en zijn noten. En tussendoor was er ook heel vaak massa's leven aanwezig. Iedereen kent toch de dino's en aanverwanten? Toen draaide de planeet nochtans net zoals vandaag om de grote, gele zon. En klimaatverandering na klimaatverandering, of doe er ook maar enkele inslagen van joekels van ijs- en rotsblokken bij, verdween quasi alle leven om na ettelijke miljoenen jaren weer een alfasoort op te leveren zoals de mensen vandaag.

Of wacht, eigenlijk zijn bacteriŽn zowat de belangrijkste organismen. Zij overleven en overleefden op de heetste zuurstofloze plekken, naast een vulkaan op de zeebodem, alsook op ieder plekje van onze huid. Spit een klomp aarde op en je kan er een encyclopedie aan onbekende bacteriŽn over schrijven. Even they don't give a shit. Want ik geef het je alvast mee: wanneer er nog een klont op aarde valt, of wij aan een tempo van 90 miljoen vaten per dag alle oerkoolstoffen uit de grond omhoog blazen in dat dunne atmosfeertje, dan zullen zij weer zegevieren en genieten van enkele miljoenen jaren van rust en reflectie alvorens ze weer een ander intelligent wezen laten opstaan. Opmerkelijk toch dat al die atomen, moleculen, cellen, virussen en microben steeds maar streven naar het leven op zich en vaak niets meer dan dat? Maar goed, da's een ander verhaal.

Mannekes, we doen het echt niet voor de planeet. We doen het alleen maar voor die zeer fragiele biosfeer waarin wij leven. De aarde heeft al meer periodes gekend waarin we niet konden bestaan, dan wel. We doen het enkel voor onszelf en voor onze kinderen. Het is een onbeschrijflijk mirakel dat wij hier vandaag rondlopen, want pas de verhouding van de gassen in onze atmosfeer een beetje aan, of neem een fractie van het zoete water weg, of maak het hier enkele graden kouder, en we worden ronduit gedecimeerd door de kettingreacties die dit alles teweegbrengt. Hoewel je ons kan beschouwen als de meest geavanceerde biologische machines die de aarde ooit gekend heeft, jammer genoeg hebben we ook zeer veel van onze intelligentie nodig om alleen al in leven te blijven. Zo robuust en dom de bacterie, zo hulpeloos en helder zijn wij. En dan vind ik het jammer dat we de planeet moeten redden... Nee hoor, daar luister ik niet naar. Dat zijn veel te grote woorden die de boodschap alleen maar lastiger maken. Zie jij het soms zitten om de planeet te redden? Ik niet, want dan lig ik volgens mij te laat in bed. Maar zie je het zitten om die ongelooflijke biosfeer waarin we leven instant te houden? Door ze met respect te behandelen en in te zien dat we het lekker egoÔstisch alleen voor onszelf doen? Dat wij graag nog wat langer met z'n allen op aarde willen blijven? Dat de geschiedenis maar wat langer moet wachten op zijn volgende grote uitroeiing? En dat ik ook wil dat mijn kinderen in een leefbaar klimaat aan hun toekomst kunnen werken zonder de helft van de wereldbevolking te moeten redden? Ook zij willen later nog op tijd in hun bedje denk ik.

Eigenlijk is het hele verhaal over de klimaatverandering doodsimpel. Wij verstoren een evenwicht dat voor ons noodzakelijk is om te overleven, maar we maken er verhalen rond die niemand nog begrijpt of zich wil aantrekken. Vooral dat laatste. Bekijk het eens voor jezelf, op je gemakje. Laat je niet beÔnvloeden. En duim misschien toch maar dat de grote jongens een mooi engagement tonen in Parijs, want dit zijn momenten waarop we wachten op degelijk leiderschap dat langer duurt dan een politieke termijn. En voor mijn kindjes is er echt geen time to waste, om toch maar te eindigen met een groene slogan.

Bedankt.

Reacties geplaatst

Nog geen reacties

Add comment

U moet ingelogd zijn om op dit bericht te reageren.