Archives

28/01: Cro-Magnon

Hoe groot is de kans dat je kort na elkaar twee boeken leest waarin regelmatig het woord olfactorisch voorkomt? Toch reŽel, zo blijkt. Eerst las ik het in Het Parfum van Patrick SŁskind en nu in Cro-Magnon van Jef Geeraerts. Parfum vond ik trouwens een subliem verhaal, de faam van het boek is helemaal terecht. Zoiets hoopte ik eigenlijk ook toen ik m'n eerste boek van Jef Geeraerts kocht: ik had nog niks van hem gelezen, maar zijn naam kende ik wel al geruime tijd. Uiteindelijk is het toch een kleine teleurstelling geworden, hoewel teleurstelling misschien een iets te sterk woord is: de kans is groot dat ik wel nog eens een ander boek van hem oppik.
Waar het verhaal in uitblinkt, en blijkbaar is hij hiervoor bekend, is de research die eraan voorafgegaan is. Als je het leest merk je echt dat het stevig onderbouwd is en dat de schrijver er meer dan 100% van zijn energie heeft ingestoken. Aan de andere kant, en dat verwachtte ik toch in dit genre (= politie zoekt moordenaar en nog vanalles), had ik graag wat meer fantasie gezien. Het is tť correct. Het einde van het verhaal leek me al een hele tijd voorspelbaar, maar ik hoopte uiteraard op een verrassend einde, een ontknoping die je niet had zien aankomen, maar die toch op geloofwaardigheid kan rekenen. Jammer genoeg kreeg ik niks van dat...
Hiervoor had ik Zonder Spijt van Pieter Aspe gelezen, maar da's dan weer net iets te simpel, echter zonder afbreuk te willen doen aan het talent van Aspe, want ik heb het boek met plezier uitgelezen! Het was m'n tweede boek van hem, als ik me niet vergis. 'k Vind ze echt perfect om lezen, wanneer ik niks anders op m'n verlanglijstje heb staan, of niks bijzonders vind na een tijdje grasduinen in de boekhandel. Daar heb je dan wel een verhaal met voldoende verrassende wendingen, maar daar staat dan tegenover dat de hoofdpersonages toch iets te veel weg hebben van superhelden. Maar da's ook wel eens fijn natuurlijk.

26/01: Lernout & Hauspie

Wat ik me al geruime tijd afvraag, is wat er gebeurd is met alle technologieŽn en producten die men destijds ontwikkeld heeft. Er is er eentje dat me toen heel erg intrigeerde, maar dat net zoals de rest een stille dood gestorven lijkt te zijn.
Het gaat om hun oplossing om geschreven tekst om te zetten in gesproken taal: op hun website kon je het product uittesten door in een tekstvak een paar zinnen te schrijven. Ik herinner me nog heel goed dat iedereen die het testte onmiddellijk onder de indruk was, want de zachte Vlaamse vrouwenstem was helemaal niet te onderscheiden van een menselijke stem. Sindsdien heb ik wel nog gelijkaardige programma's op internet gevonden, Engelstalig weliswaar, maar die gebruiken nog altijd diezelfde nasale, monotone computerstem van in de jaren tachtig of zo.
Dit was nu eens een echte revolutionaire vooruitgang in de spraaktechnologie, maar ik vind er niks meer over terug... Weet iemand wat er met hun producten gebeurd is?

12/01: Een educatief verantwoord sigaretje

Af en toe lees je wel iets waarvan je straal achterover valt. Zoals dit.
Sinds deze maand mag je niet langer zomaar een sigaretje opsteken in een cafť of restaurant. Op andere openbare plaatsen is het ook helemaal verboden. Ikzelf ben geen roker en zit helemaal niet graag te kuchen onder een heuse cumulonimbus van sigarettenrook, maar is het toch niet een beetje jammer dat er niet meer mag gerookt worden in een gewoon cafť? Dat de prijzen van een pakje sigaretten blijven stijgen, vind ik dan weer wel een goeie maatregel. De portefeuille van de rokers pijn doen zal hen misschien wel overtuigen om te stoppen of te minderen, maar hun sociale rookgewoontes belemmeren lijkt me nogal vijandig...
Maar ik wou het dus hebben over het artikel dat ik net had gelezen op vrtnieuws.net: Een Oostendse vader is verbolgen over het feit dat op de speelplaats van de school van zijn dochter gewoon gerookt mag worden. Op de speelplaats van een school! En het leukste van al: Vlaams minister van onderwijs Frank Vandenbroucke vindt dit prima. Hij wil scholen geen rookverbod opleggen. Maar cafť's?? Ho maar, daar mag je niet roken, want da's ongezond. "Het is in Vlaanderen ook een beetje traditie dat scholen veel vrijheid krijgen om hun eigen beleid vorm te geven", zegt Vandenbroucke. En daar kan de vader het dan mee stellen. Het punt zal echter wel voorkomen op de agenda van de commissie Gezondheidszorg van de Vlaamse Onderwijsraad.
update:26/03/2007: Vanaf september 2008 komt er een totaal rookverbod op de schoolterreinen. Da's pas over 17 maanden. *zucht*

09/01: An Inconvenient Truth

De film had ik ondertussen al gezien, en ondertussen heb ik ook het boek uit. Het heeft me maar een goeie dag gekost, want het bestaat grotendeels uit foto's en illustraties met tussendoor wel enkele grotere tekstfragmenten die voornamelijk over Al Gore z'n leven en de herkomst van zijn activisme gaan. Net zoals het verhaal in de film eigenlijk... Het boek is in feite een perfecte conversie van de film, die op zijn beurt ook al een heel goede omzetting was van de slideshow die hij normaalgezien steeds voor een live publiek geeft.
Hij slaagt er echt geweldig goed in om op een begrijpelijke en gepassioneerde manier de boodschap over de aan de gang zijnde klimaatverandering over te brengen. Maar ondanks het feit dat zoveel mensen zijn film gezien hebben en de berichtgeving errond gevolgd hebben, twijfel ik nog steeds of Jan met de pet eindelijk uit zijn sloffen zal schieten. In de loop van het verhaal haalt Al Gore de anekdote aan van de kikker die in heet water wordt gedropt: als reactie zal hij er onmiddellijk weer uitspringen. Wanneer je datzelfde beest in koud water zet, en dat langzaamaan aan de kook brengt, zal de kikker gewoon blijven zitten tot hij... gered wordt. Ik neem hier bewust de versie van Al Gore over: hij kreeg nl. regelmatig kritiek op het einde met de gekookte kikker :)
Of de mens echter zomaar gered zal worden, betwijfel ik natuurlijk, maar ik ben er wel zeker van dat we pas uit de pot zullen springen wanneer het water zijn kookpunt nadert.

06/01: De Engelenmaker

Deze roman van Stefan Brijs is al een tijdje een van de meer populaire fictieboeken en omdat de achterflap me wel aanspraak, had ik hem dus ook gekocht:

Op 13 oktober 1984 keert na een afwezigheid van bijna twintig jaar Doktor Victor Hoppe terug naar zijn geboortedorp Wolfheim, vlak bij het drielandenpunt in de buurt van Vaals en Aken. De bekrompen dorpelingen reageren argwanend op zijn komst, zeker als blijkt dat hij drie kinderen van een paar weken oud bij zicht heeft: een identieke drieling met een schrikwekkende afwijking. Na enkele bijzondere genezingen wordt de dokter toch aanvaard in het dorp en gestaag groeit zijn populariteit. Zijn kinderen zijn echter zelden te zien en dat voedt de geruchten. Langzaam groeit het besef dat ze alle drie ernstig ziek zijn. Maar er blijkt meer aan de hand, niet alleen met de kinderen, ook met de dokter zelf die, gegijzeld door zijn verleden, een beslissing neemt die hem onsterfelijkheid moet bezorgen.

Het verhaal begint met het deel over het leven van dokter Hoppe na zijn terugkeer naar Wolfheim. Daarna wordt er in verschillende duidelijk te onderscheiden fragmenten teruggekeerd naar de verschillende fasen uit het leven van de aan het syndroom van Asperger lijdende dokter: we komen te weten op welke aparte manier hij werd opgevoed, waar zijn licht autistische karaktertrekken vandaan komen, hoe zijn geloof in Jezus steeds een belangrijkere rol begon te spelen,...
Het wordt gelukkig nergens te verwarrend, dankzij de duidelijke structuur en de heel goed leesbare taal. Soms is het wel een beetje bizar om, over zoveel pagina's gespreid, een volledig fictieve biografie te lezen. Naarmate het einde van het 429 pagina's tellende boek nadert, verandert de stijl wel grondig... De biografie slaat om in een thriller, houdt je meer en meer in zijn greep en eindigt uiteindelijk in een prachtige, dramatische finale, helemaal in lijn met het beeld dat je onderweg van de hoofdrolspeler had opgebouwd. En laat het verhaal rond zijn drie kinderen nog redelijk voorspelbaar zijn, de rest van het verhaal is het helemaal niet.
'k Ben dus behoorlijk tevreden dat ik dit blokje papier heb uitgelezen!
Wat ik echter wel merkwaardig vond, en misschien kan iemand dit bevestigen?, is dat het deel van het verhaal dat zijn terugkeer beschrijft, dus vanaf 1984, zich heel wat vroeger lijkt afgespeeld te hebben. Misschien rond de jaren vijftig of zestig... Een concreet voorbeeld om dit te schetsen heb ik niet meer, maar het beeld dat ik me vormde van Wolfheim en zijn inwoners was volgens mij heel wat ouderwetser. Of ben ik zelf effectief al zo oud?? Aiai...