14/11: Lisa Gerrard in Antwerpen

Gisterenavond zat ik in de Elisabethzaal te genieten van een optreden van de Australische Lisa Gerrard. Ondertussen heeft ze haar tweede solo-album (The Silver Tree) uit, maar ze is misschien bekender als zangeres van Dead Can Dance. En als je je het einde van de film Gladiator kunt herinneren, dan ken je haar stemgeluid gegarandeerd. Het lijstje van soundtracks waaraan ze heeft meegewerkt is ondertussen al behoorlijk lang geworden.
Met Gladiator begon ze gisteren aan haar concertje en hoewel de begintonen me al kippenvel deden krijgen, was het enthousiasme echter snel weer over. Toonvast kon je het niet echt noemen en de keyboardspeler -die al 25 jaar met haar meedraait-, kreeg alleen irritante kunstmatige strings als klank uit z'n toetsen. En helaas ken ik het volledige nummer met de kenmerkende imaginaire taal volledig uit het hoofd. Zelfs de subtiele verschillen met haar eerste live-versie tijdens het optreden van Hans Zimmer tijdens het Filmfestival van Gent van enkele jaren geleden ken ik allemaal. Gisteren leek ze echter een paar klanken/zinnen/tonen door mekaar te halen. Op zich niks ergs, behalve wanneer je er stiekem naar uitkijkt om in stilte te kunnen meezeuren met haar gezang.
Blijkbaar leek ze daarna wel op snelheid te komen met haar stem, want de rest was echt subliem. Maar let wel op met de interpretatie van "subliem" als je haar niet kent: als haar concert op de scheldebrug in Temse georganiseerd was, dan zou meer dan de helft eraf gesprongen zijn voor het einde van de show. Als je het echter iets langer volhoudt zonder antidepressiva en openstaat voor de sfeer, dan kan ze met chirurgische precisie de depressie weer wegsnijden met haar indrukwekkend scherpe, vibratoloze uithalen. Haar stem kan zowel haar eigen frÍle uitstraling volledig beantwoorden, als er snoeihard tegenaan gaan en de hele zaal onder hun stoelen blazen.
Wanneer ze op het einde van de show dan toch even een woordje tot de zaal richt -over het feit dat we met z'n allen de planeet verwoesten-, merk je toch dat het uiteindelijk een heel fragiel vrouwtje is, dat voortdurend op een wolk van peis en vree lijkt te zweven. En volgens mij is het bijna letterlijk "zweven", want voor elk nieuw nummer moest ze telkens een soort ingetogen evenwichtsoefening uitvoeren en zich herpositioneren ten opzichte van de microfoon. Een vreemd ritueel wel...
Al bij al ben ik heel blij dat ik haar eens van dichtbij aan het werk heb gezien. Hans Zimmer kondigde haar toen in 2000 aan als "the divine Lisa Gerrard" en dat vat het plaatje eigenlijk perfect samen.