Archives

31/10: Crisis bij Shell en B-Cargo

'k Weet het, een lijn is er niet echt te trekken tussen m'n weblogartikeltjes, maar deze twee nieuwsitems deden toch m'n wenkbrauwen fronsen.
Dat het crisis is, hebben we allemaal al door, maar de manier waarop bedrijven hierop reageren is soms nogal... verschillend. Vrijdag en zaterdag las ik deze twee heel contrasterende berichten.
Eerst wist Shell te melden dat het zijn kwartaalwinst met 62 procent zag dalen tot 3,25 miljard dollar. Jip, de kwartaalwinst! De olieprijs zit in vergelijking met enkele maanden geleden eigenlijk nog steeds op recordhoogten, maar dat lijkt niemand nog te zien na de piek van ongeveer 150 dollar die haast de benchmark is geworden. De reactie van Shell: 5% van de banen, zo'n 5.000, zijn bedreigd. Daarnaast zullen 15.000 werknemers opnieuw moeten solliciteren voor hun job. Van een volstrekt onnodige overdosis stress gesproken… Tja, met een winst van meer 2 miljard euro per kwartaal ben je inderdaad niet goed bezig. "Analisten zijn tevreden dat Shell eindelijk werk maakt van besparingen", weet De Tijd er nog aan toe te voegen. Ben ik conservatief?
Over naar het andere uiterste, vandaag in de krant: het gaat niet goed bij B-Cargo. Enkele weken terug las ik het citaat dat B-Cargo "de grootste kaartersclub van BelgiŽ" is geworden. Er wordt al een tijdje bericht over de malaise bij het goederenspoor en terecht, want terwijl ze in de eerste helft van het vorige jaar nog 700 miljoen ton-kilometer wisten te verzetten, is dat getal nu gedaald tot 450 miljoen. De stalen sporen liggen er hopelijk beter bij dan het hopeloos vastgeroeste bedrijf, want de statutaire medewerkers kunnen niet ontslagen worden. Ze even verhuizen naar een naburige afdeling lukt ook niet zomaar. Flexibiliteit staat niet in het woordenboek. De komende drie jaar kijken ze echter aan tegen een gecumuleerd verlies van 383 miljoen euro, waarvan 188 miljoen euro in de boeken van 2009 zal staan.
Nu komt het… Jannie Haek, gedelegeerd bestuurder van de NMBS Holding, stelt dat er zo'n 1.000 personeelsleden teveel rondlopen bij B-Cargo. Voor de helft daarvan zou een oplossing bestaan, voor de anderen nog niet. "Het is niet de schuld van die mensen dat de goederendivisie van de NMBS in de problemen is gekomen." What?! Nee, natuurlijk is het hun schuld niet, maar zo kan je natuurlijk nooit herstructureren, terwijl het in dit scenario duidelijk nodig is: het goederenvervoer is een cyclische activiteit en moet er dus aan geloven in crisistijd… Jammer maar helaas.
Wat echter het interessantste is aan deze twee uitersten, is wat er achter de firma schuilgaat: bij Shell een heleboel institutionele en kleine beleggers die enkel winstmaximalisatie nastreven. Een minteken in de financiŽle rapporten is een minteken in het personeelsbestand. In het geval van B-Cargo staat er nog een NMBS Holding boven die alle omzetcijfers toch in ťťn pot gooit en die kan bogen op een jaarlijkse miljardendotatie van de staat. Toegegeven, de staat mag volgens Europa niks meer bijdragen aan het goederenvervoer, maar er loopt wel nog een procedure om een eerder overeengekomen toelage van enkele honderden miljoenen goed te keuren. Misschien moet het goederenspoor ťcht eens van de revolutie proeven, maar helaas ontbreekt het de markt nog aan valabele concurrenten. Tiens… Horen we dat de laatste tijd niet vaker? Belgacom anyone? Electrabel? Ex-overheidsbedrijven? Met diezelfde overheid momenteel zowel als belanghebbende aandeelhouder als scheidsrechter? Openbreken die handel! Misschien loopt het wat vlotter met een vaatje olie van Shell ertussen. Het kost je vandaag 75 dollar.

25/10: Hoe symbolisch

Een paar dagen geleden las ik nog in de krant dat Umicore de grondstoffen had geleverd voor de 300.000 euro kostende Umicar Inspire zonnewagen die aan de tweejaarlijkse World Solar Challenge zou deelnemen. Hoewel de oppervlakte aan zonnepanelen redelijk beperkt is, kost het voertuig toch de prijs van een mooie woning, omdat de cellen niet zijn opgebouwd uit silicium, maar uit het heel wat duurdere germanium. Het blijft veel geld, maar Umicore zag het project uiteraard als een mooi uithangbord voor zijn eigen kunnen en dat van een bende studenten die er twee jaar hun studies voor hadden opgegeven.
Inmiddels is de race in AustraliŽ van start gegaan en het Belgische team kon alvast doorstoten naar een tweede plaats, waarna een windhoos de wagen van de baan duwde en ineens total loss verklaarde.
De officiŽle afstand van dit officieuze WK is 3.010 kilometer, maar voor ons team zit het er alvast op. Heel jammer, maar ik vond het oh zo symbolisch voor de groene inspanningen van ons landje. Of ben ik weer te zwartgallig? :)
Deredactie.be vertelt het volledige verhaal van de mislukking.

P.S.: i.v.m. mijn laatste bericht hieronder over de Dodentocht, waarop geen reactie meer kwam van ondergetekende: ik was ziek. Op de jubileumeditie godbetert. Gewoon ziek. Om steendood te vallen.