26/12: Ik ben 29 jaar en oud.

Met de voorbije sneeuwdagen heb ik ook ineens weer een jaarlijks terugkerende portie ergernis achter de rug. De situatie klinkt je waarschijnlijk herkenbaar in de oren: je bent met de wagen op weg naar huis, op een prima onderhouden rijbaan, tot je moet vertragen voor de chauffeur voor je. Je komt dichterbij en ziet alvast dat de verouderde nummerplaat niet meer echt superwit is en een fractie van een seconde later dat ze... vijf tekens telt. Menig chauffeur zal ongetwijfeld met mij kunnen beamen dat je dan maar beter stalen zenuwen hebt om de laatste kilometers naar huis nog te overleven zonder je halve stuurwiel op te vreten. (On the bright side: dan zijn die ondertussen koud geworden patatten al niet meer zo erg.)
Zo vroeg ik me af wanneer het met mij(n generatie) zou gebeuren. Het moment waarop je de voortdurend evoluerende en versnellende maatschappij moet loslaten om op je eigen gezapige tempo verder te kachelen. Of zou je het zelf niet eens merken, zoals blijkbaar het geval is met dementie en andere alzheimers?
Omdat ik het hier toch niet bij kon laten, ondernam ik alvast een poging om te zoeken naar die eerste tekenen aan de wand dat ik oud werd. Kwestie van me volgend jaar met reden depressief te voelen op m'n dertigste verjaardag.

Lees verder!