Weblog

21/05: Het Paneel van Vlaanderen

En plots had ik nog eens zin om iets te schrijven. Jammer genoeg weinig positiefs, want 'k had graag iets vereeuwigd over Het Paneel van Vlaanderen en dat boek is me niet zo goed bevallen.
't Gaat om een vertaling van een twintig jaar oud werk van Arturo Pérez-Reverte, een Spaanse journalist die evenveel jaren geleden had besloten om z'n carrière een andere wending te geven.
Zijn bedoeling was om een Da Vinci Code-achtig verhaal te schrijven over een schilderij -Het paneel van Vlaanderen, of Het Schaakspel van Pieter van Huys (fictief en losjes gebaseerd op Pieter Huys?)- met daarin een verborgen boodschap en de daaruitvolgende intriges. De nog steeds kabbelende Dan Brown-hype was in ieder geval niet zijn motivatie om hieraan te beginnen, maar het kan wel de trigger geweest zijn voor de vertaler om nu aan het verhaal te beginnen. Het meeliften is alvast gelukt, want ik heb m'n geld eraan uitgegeven, maar achteraf bekeken was het misschien niet zo'n goed idee. Op de achterflap staat nochtans een recensie dat z'n vorige werk -De Club Dumas- een directe concurrent zou zijn van De Schaduw van de Wind. Je moet het maar durven schrijven... In ieder geval weet ik nu nog helemaal niet zeker of ik dàt verhaal ooit zal lezen... Ook op de cover blinken enkele lovende woorden van De Tijd. Ok, misschien ligt het gewoon aan mij.
Ik heb immers altijd de gewoonte om een verhaal achteraf, of al tijdens het lezen, te proberen samenvatten. Als ik een film moest maken met enkel actie erin, wat zou dan relevant zijn. En hier kom ik dus tot een héél kort verhaal... 99% van de massa bestaat uit enorm omfloerste analyses van een hypothetisch schaakspel dat geportretteerd is in het schilderij, vandaag wordt nagespeeld, maar ook in het echt zijn effecten heeft op de hoofdrolspelers. Ik heb niks tegen een auteur die z'n fantasie of kennis met de meest treffende woorden tussen de actie vlecht, maar het geeft hier weinig meerwaarde. Het verhaal wordt er alleszins niet door gedragen. Ofwel kies je ervoor om een roman te schrijven waarbij je je duimen en vingers kunt aflikken door de verrukkelijke taal die er afdruipt (wauw), ofwel kies je voor geheime raadsels, moorden, speurtochten en pas je je taal aan om de actie te ondersteunen.
Helaas heb ik ook weinig affiniteit met schaken. Ik weet wat een stuk mag doen, maar de strategieën, of het spel tout court, laten me koud. Misschien heeft dat m'n oordeel wel beïnvloed en kan ik het verhaal hierdoor niet helemaal naar waarde schatten... Hoewel ik toch geprobeerd heb om m'n objectiviteit te bewaren. Zo'n rocket science is het nu ook weer niet.
Wat de auteur met dit werk wou etaleren weet ik dus niet. Zijn onmetelijke taalkundige afdwalen? Zijn kennis van het schaakspel? Giet hier dan nog een vertaler over (ja jij, Jean Schalekamp!) die "ik vindt" durft te schrijven, maar ook enkele ongerijmdheden zoals "grote meesters" i.p.v. grootmeesters (doe toch een beetje moeite!) en ik moet al helemààl moeite doen om het einde te halen.
Maar 't is me dus gelukt.
Het einde is trouwens nog redelijk verrassend, ook gewéldig hard ingepakt in een wollen dekentje met extra pluisjes en... een beetje open.
Als er iets is wat ik haat, dan zijn het wel open eindes.
De laatste pagina was dus niet alleen de grand finale van het verhaal, maar ook de kers op de taart van m'n ergernis. De auteur die vergat te doseren, die de brief naar z'n uitgever al aan het typen is en als teken van zwakte een bevredigende eindnoot niet meer uit z'n vingers krijgt.

En de volgende die me wenst te irriteren mag hopen dat ik niet opnieuw in een gemotiveerde weblogbui zit :)

Mocht je 't boek zelf gelezen hebben (of niet) en zelf iets kwijt willen, laat je gaan.

23/09: Het geheim van Napoleon

'k Heb eindelijk nog eens een boek uitgelezen. Vroeger -dankzij m'n dagelijkse treinrit- gingen ze er sneller vandoor, maar 'k probeer er toch nog tijd voor te maken. Het laatste uitgelezen slachtoffer was Het geheim van Napoleon van Javier Sierra. Een stukje van de achterflap:

Op een zomeravond van 1798 vallen meer dan dertigduizend Franse soldaten onder leiding van Napoleon Bonaparte Egypte binnen, dat door de Turken is bezet. Een jaar later, vlak voordat hij het land verlaat, besluit de jonge en idealistische Napoleon in zijn eentje een nacht door te brengen in de Grote Piramide van Gizeh bij Caïro. Hij is ervan overtuigd dat Jezus van Nazareth tijdens zijn Egyptische ballingschap de formule voor het eeuwige leven had ontdekt. Maar de volgende ochtend komt Napoleon bleek en angstig weer naar buiten. (...)

Daar komt nog bij dat niemand ooit te weten is gekomen wat er tijdens die nacht precies gebeurd is. Tot zijn dood in Sint-Helena zou hij blijven antwoorden: 'Als ik het zou vertellen, zou u me niet geloven.' Het boek is bijgevolg een aaneenrijgen van fictie en werkelijkheid om de gaten in het verhaal op te vullen. Let op dat je wel je hoofd er bijhoudt, want er passeren heel wat namen in het boek... Ik ben al redelijk snel de draad kwijtgeraakt, voornamelijk omdat ik het verhaal in flarden heb gelezen en telkens weer de draad moest oppikken, maar uiteindelijk blijkt het toch niet zo'n ramp te zijn. Het verhaal is sowieso duidelijk op zichzelf. En als literaire thriller ook echt een aanrader.

09/04: Noordwaarts

Via een flyer in een boek dat ik een tijdje terug heb gelezen, leerde ik Noordwaarts (Reizen van Groenland tot Noord-Rusland) van Aart De Zitter kennen. Het had een reisverhaal moeten zijn over de "onweerstaanbare aantrekkingskracht" van het Noorden. Eigenlijk had ik de bui al moeten zien aankomen: slechts 208 pagina's om de Lofoten, Spitsbergen, Zweden, Denemarken, een deel van Rusland, Finland, Polen,... te behandelen zijn echt wel weinig. Enerzijds probeert het boek een reisverhaal te zijn met per stad of streek of land een leuke anekdote, terwijl het anderzijds ook een reisgids moet voorstellen met op het einde van elk hoofdstuk wat info over de bereikbaarheid van de streek en welke vliegtuigmaatschappij je vlot ter plekke kan brengen.
Misschien heeft de schrijver wel meer talent, misschien ook niet, het is gewoon moeilijk om te bepalen. Echt interessant vond ik het boek dus niet: het was veel te summier en niet voldoende informatief en anderzijds slaagde het er ook nooit in om me in m'n fantasie te laten meereizen. In het midden van het boekje zitten er een heleboel foto's gelijmd die wel een leuke aanvulling vormen. Maar al bij al blijft mijn conclusie wel overeind.

14/03: Kartonnen Dozen

Dankzij de boekencollectie die je momenteel bij Humo vindt ("Humo's klassiekers van nu"), heb ik eindelijk Kartonnen Dozen van Tom Lanoye gelezen. Het verhaal is al 16 jaar oud, maar ik kende het dus nog niet. Sinds deze avond heb ik het dunne boekje uit en 'k vond het echt héél aangenaam om lezen! Gewoon echt leuk en gezellig en mooi en zo. Alleen begrijp ik niet goed waarom hij werkt met de afkorting A******** wanneer hij wil zeggen dat hij met het ziekenfonds naar Amberloup is gegaan. En waarom hij Sint-Niklaas, waar zijn jeugd zich heeft afgespeeld, steeds afkort als P. is me helemaal een raadsel. Zou hij zich schamen? Onlangs zei hij in een interview dat Sint-Niklaas niks meer voor hem was en dat hij nooit nog zou terugkeren, zonder dat er evenwel van een haatgevoel sprake was. Het was in ieder geval leuk om zoveel herkenbaars te lezen, op zijn schoolcarrière na, want ik zat op de Broeders, en hij op 't College. Het feit dat hij 23 jaar ouder is dan ik vergeten we even.

Kartonnen Dozen is het relaas van een banale jeugdliefde en haar allesverterende kracht. In zijn beste roman neemt Tom Lanoye de lezer mee naar het Vlaanderen van de jaren zeventig van de vorige eeuw voor een even nostalgisch als universeel verhaal, een ontroerende en geestige vertelling over een gelukkige jeugd en een turbulente puberteit. Zijn kartonnen dozen herbergen de fantoompijn van een kalverliefde, de herinnering aan een bijzondere moeder én de troost van de literatuur.

'k Vraag me nu toch een beetje af of de hele historie rond Z. voor honderd procent waar is. Ik zou me wel kunnen inbeelden dat hij niet helemaal tevreden was bij het verschijnen van dit boek. Zijn naam wordt weliswaar niet vernoemd en veel indentifieerbaars vind je niet terug, maar toch... Maar ach, 't is ondertussen al heel lang geleden.
Nu 'k eraan denk: als ik me Tom Lanoye z'n snoet voor de geest haal, vind ik hem eigenlijk niet zo'n sympathiek manneke. Eigenlijk ben ik wel blij verrast met Kartonnen Dozen... Misschien lees ik ooit nog wel iets van zijn hand. Aanraders??

28/02: De Verdenking

Tijdens m'n laatste bezoek aan de boekhandel zag ik enkele exemplaren liggen van De Verdenking van Michael Robotham. Volgens de sticker kostten ze slechts ¤ 4,95... Normaal gezien heb ik dan het vermoeden dat er iets grondigs mis moet zijn met het boek, maar de achterflap deed me toch het tegenovergestelde vermoeden. En zo liep ik dus buiten met De Verdenking (en Alibi van Pieter Aspe). Over het boek van Aspe valt trouwens weinig te zeggen: 'k heb tot nu toe nog geen uitschieters ontdekt in zijn werk, dus ook dit was gewoon een aangenaam verhaaltje dat ik met plezier heb uitgelezen.
De Verdenking kon me echter heel erg boeien. Jammer genoeg is het geven van een samenvatting niet m'n sterkste kant, dus laat ik effe de achterflap citeren:

Joseph O'Loughlin is gelukkig getrouwd, heeft een leuke dochter en een aardige carrière als psycholoog. Maar zelfs een volmaakt leven kan aan een zijden draadje hangen. Een vermoorde vrouw, een gefrustreerde patiënt en een uit de hand gelopen leugen om bestwil betekenen Josephs ondergang. Uiteindelijk moet hij alles riskeren om de moordenaar te ontmaskeren en zijn familie te redden.

Toen de problemen voor het hoofdpersonage zich begonnen op te stapelen heb ik me wel enkele keren geërgerd aan deze psycholoog die blijkbaar zelf helemaal in een knoop gedraaid zit. Soms had ik moeite om me in te leven en me voor te stellen waarom hij precies die beslissingen nam, maar uiteindelijk kregen andere elementen de bovenhand, zodat de lichte ergernis kon wegebben.
Het is terecht een literaire thriller, maar het verhaal leest niettemin als een echte pageturner: je blijft qua spanning niet bepaald op je honger zitten. En de superheldallures die het hoofdpersonage soms lijkt de hebben, gaan hem eigenlijk prima af, hetgeen niet altijd het geval is in de boekjes van Aspe. Het feit dat alle moordintriges daarenboven nog perfect verweven zijn met de persoonlijke ondergang van het hoofdpersonage maakt het alleen maar beter. Naarmate het einde nadert, merk je ook dat alles op een natuurlijk manier weer op zijn pootjes zal vallen en dat gevoel is helemaal correct. Gelukkig maar, want ik vind het een teken van zwakte als een auteur beroep moet doen op een of andere flauwe en onverwachte wending om een verhaal toch nog op een bijzondere manier te laten eindigen. Dit verhaal blijft je echt wel even bij en da's ook helemaal terecht.
Het was ongetwijfeld de best bestede ¤ 4,95 in een boekhandel tot nu toe en tussen het schrijven van dit tekstje door heb ik zijn andere boek, Het Verlies, al besteld.

28/01: Cro-Magnon

Hoe groot is de kans dat je kort na elkaar twee boeken leest waarin regelmatig het woord olfactorisch voorkomt? Toch reëel, zo blijkt. Eerst las ik het in Het Parfum van Patrick Süskind en nu in Cro-Magnon van Jef Geeraerts. Parfum vond ik trouwens een subliem verhaal, de faam van het boek is helemaal terecht. Zoiets hoopte ik eigenlijk ook toen ik m'n eerste boek van Jef Geeraerts kocht: ik had nog niks van hem gelezen, maar zijn naam kende ik wel al geruime tijd. Uiteindelijk is het toch een kleine teleurstelling geworden, hoewel teleurstelling misschien een iets te sterk woord is: de kans is groot dat ik wel nog eens een ander boek van hem oppik.
Waar het verhaal in uitblinkt, en blijkbaar is hij hiervoor bekend, is de research die eraan voorafgegaan is. Als je het leest merk je echt dat het stevig onderbouwd is en dat de schrijver er meer dan 100% van zijn energie heeft ingestoken. Aan de andere kant, en dat verwachtte ik toch in dit genre (= politie zoekt moordenaar en nog vanalles), had ik graag wat meer fantasie gezien. Het is té correct. Het einde van het verhaal leek me al een hele tijd voorspelbaar, maar ik hoopte uiteraard op een verrassend einde, een ontknoping die je niet had zien aankomen, maar die toch op geloofwaardigheid kan rekenen. Jammer genoeg kreeg ik niks van dat...
Hiervoor had ik Zonder Spijt van Pieter Aspe gelezen, maar da's dan weer net iets te simpel, echter zonder afbreuk te willen doen aan het talent van Aspe, want ik heb het boek met plezier uitgelezen! Het was m'n tweede boek van hem, als ik me niet vergis. 'k Vind ze echt perfect om lezen, wanneer ik niks anders op m'n verlanglijstje heb staan, of niks bijzonders vind na een tijdje grasduinen in de boekhandel. Daar heb je dan wel een verhaal met voldoende verrassende wendingen, maar daar staat dan tegenover dat de hoofdpersonages toch iets te veel weg hebben van superhelden. Maar da's ook wel eens fijn natuurlijk.

09/01: An Inconvenient Truth

De film had ik ondertussen al gezien, en ondertussen heb ik ook het boek uit. Het heeft me maar een goeie dag gekost, want het bestaat grotendeels uit foto's en illustraties met tussendoor wel enkele grotere tekstfragmenten die voornamelijk over Al Gore z'n leven en de herkomst van zijn activisme gaan. Net zoals het verhaal in de film eigenlijk... Het boek is in feite een perfecte conversie van de film, die op zijn beurt ook al een heel goede omzetting was van de slideshow die hij normaalgezien steeds voor een live publiek geeft.
Hij slaagt er echt geweldig goed in om op een begrijpelijke en gepassioneerde manier de boodschap over de aan de gang zijnde klimaatverandering over te brengen. Maar ondanks het feit dat zoveel mensen zijn film gezien hebben en de berichtgeving errond gevolgd hebben, twijfel ik nog steeds of Jan met de pet eindelijk uit zijn sloffen zal schieten. In de loop van het verhaal haalt Al Gore de anekdote aan van de kikker die in heet water wordt gedropt: als reactie zal hij er onmiddellijk weer uitspringen. Wanneer je datzelfde beest in koud water zet, en dat langzaamaan aan de kook brengt, zal de kikker gewoon blijven zitten tot hij... gered wordt. Ik neem hier bewust de versie van Al Gore over: hij kreeg nl. regelmatig kritiek op het einde met de gekookte kikker :)
Of de mens echter zomaar gered zal worden, betwijfel ik natuurlijk, maar ik ben er wel zeker van dat we pas uit de pot zullen springen wanneer het water zijn kookpunt nadert.

06/01: De Engelenmaker

Deze roman van Stefan Brijs is al een tijdje een van de meer populaire fictieboeken en omdat de achterflap me wel aanspraak, had ik hem dus ook gekocht:

Op 13 oktober 1984 keert na een afwezigheid van bijna twintig jaar Doktor Victor Hoppe terug naar zijn geboortedorp Wolfheim, vlak bij het drielandenpunt in de buurt van Vaals en Aken. De bekrompen dorpelingen reageren argwanend op zijn komst, zeker als blijkt dat hij drie kinderen van een paar weken oud bij zicht heeft: een identieke drieling met een schrikwekkende afwijking. Na enkele bijzondere genezingen wordt de dokter toch aanvaard in het dorp en gestaag groeit zijn populariteit. Zijn kinderen zijn echter zelden te zien en dat voedt de geruchten. Langzaam groeit het besef dat ze alle drie ernstig ziek zijn. Maar er blijkt meer aan de hand, niet alleen met de kinderen, ook met de dokter zelf die, gegijzeld door zijn verleden, een beslissing neemt die hem onsterfelijkheid moet bezorgen.

Het verhaal begint met het deel over het leven van dokter Hoppe na zijn terugkeer naar Wolfheim. Daarna wordt er in verschillende duidelijk te onderscheiden fragmenten teruggekeerd naar de verschillende fasen uit het leven van de aan het syndroom van Asperger lijdende dokter: we komen te weten op welke aparte manier hij werd opgevoed, waar zijn licht autistische karaktertrekken vandaan komen, hoe zijn geloof in Jezus steeds een belangrijkere rol begon te spelen,...
Het wordt gelukkig nergens te verwarrend, dankzij de duidelijke structuur en de heel goed leesbare taal. Soms is het wel een beetje bizar om, over zoveel pagina's gespreid, een volledig fictieve biografie te lezen. Naarmate het einde van het 429 pagina's tellende boek nadert, verandert de stijl wel grondig... De biografie slaat om in een thriller, houdt je meer en meer in zijn greep en eindigt uiteindelijk in een prachtige, dramatische finale, helemaal in lijn met het beeld dat je onderweg van de hoofdrolspeler had opgebouwd. En laat het verhaal rond zijn drie kinderen nog redelijk voorspelbaar zijn, de rest van het verhaal is het helemaal niet.
'k Ben dus behoorlijk tevreden dat ik dit blokje papier heb uitgelezen!
Wat ik echter wel merkwaardig vond, en misschien kan iemand dit bevestigen?, is dat het deel van het verhaal dat zijn terugkeer beschrijft, dus vanaf 1984, zich heel wat vroeger lijkt afgespeeld te hebben. Misschien rond de jaren vijftig of zestig... Een concreet voorbeeld om dit te schetsen heb ik niet meer, maar het beeld dat ik me vormde van Wolfheim en zijn inwoners was volgens mij heel wat ouderwetser. Of ben ik zelf effectief al zo oud?? Aiai...

21/12: 179% hoger

Heeft uw spaargeld ook 179% winst opgeleverd in drie jaar? Onmogelijk, denkt u? Dan zit u helemaal fout. Wie op 12 maart 2003 een pakketje Belgische aandelen kocht, had op 23 maart 2006 wel degelijk 179% winst. (...) Zo eenvoudig kan beleggen zijn. Zo eenvoudig wàs beleggen de voorbije 1000 dagen. De volgende 1000 dagen wordt het zeker moeilijker om buitengewone winsten te behalen.

'k Heb Paul D'Hoore zijn nieuwste boek dus gelezen... Het laatste zinnetje van m'n citaat van de achterflap trek ik trouwens in twijfel en hijzelf onrechtstreeks ook. Op het einde van z'n boek gaat het namelijk over enkele nieuwe bubbles, zoals ten tijde van de dot-com gekte. Zolang er speculanten zijn die de grondstofprijzen de hoogte injagen, zolang de durfkapitalisten het geld nog laten rollen, enz. zit iedereen nog wel veilig. Maar ik verwacht dat er binnen afzienbare tijd toch weer een fikse correctie van ettelijke maanden zal volgen. Correctie is misschien nog zacht omschreven...
Maar goed, ik vond zijn boek echt wel geweldig. Zelf volg ik het beursnieuws regelmatig door eens De Tijd te lezen, of door de realtime koersen en het nieuws te volgen bij BinckBank, of door hier en daar iets op te zoeken, of door eens in de Trends en Cash te bladeren, want echt beleggen in aandelen doe ik nog niet. Let op de "nog" :) 'k Heb wel wat centjes belegd in enkele fondsen bij Rabobank, maar daar moet je niet bepaald hard bij nadenken. De beide banken hebben trouwens een prachtige interface: Rabobank blinkt uit in eenvoud en Binckbank in uitgebreidheid. Als ik die sites als IT'er vergelijk met het gebruiksgemak van de online applicatie van Citibank, dan hebben ze bij de Citigroup echt wel nog wat te leren: zowel de website als de interface op de bankautomaten laat enorm hard te wensen over. Maar euhm, daar ging het niet echt over zeker?
Het boek is dus echt super: het leest gelukkig eerder als een roman, dan een cursus beurseconomie. Alle termen en procedures worden in mensentaal uitgelegd. En het belangrijkste van al: als het uit is, weet je eindelijk wat al die afgeleide producten als futures, opties, e.d. inhouden. Hier en daar stopt hij er ook een korte anekdote tussen om het geheel wat luchtiger te maken.
Al wie zijn eerste pasjes zou willen zetten op de (virtuele) beursvloer moet volgens mij dit boek gelezen hebben. Of zijn vorige boeken, die ook als zoete broodjes over de toonbank gingen, even goed zijn, weet ik eigenlijk niet. Maar ik vermoed uiteraard van wel. Of het echter nog de moeite waard is om die te kopen betwijfel ik echter wel.

23/10: Het verzuim van de dood

Da's de titel van het boek dat ik momenteel nog aan het lezen ben. Volgens de auteur, José Saramago, een voormalig Nobelprijswinnaar, zal deze roman menige schaterlach aan de lezer ontlokken. Mijn mening is toch enigszins anders... Het boek is helemààl niet zo grappig als hij laat uitschijnen, op enkele passages na die ongetwijfeld een mooie glimlach zullen veroorzaken, maar ook niks meer dan dat.
Het uitgangspunt is echter subliem, en alleen al daarom kocht ik het boek:

'De volgende dag ging er niemand dood.' Zo luidt de openingszin van Het verzuim van de dood, de nieuwe roman van José Saramago. In de nacht van 31 december op 1 januari van een niet nader bepaald jaar in een fictief land sterft er ineens niemand. Wanneer in de dagen en weken erna blijkt dat het structureel is, leidt dan aanvankelijk tot grote vreugde. (...)


Eens ik begon te lezen struikelde ik echter onmiddellijk over Saramago's stijl: zinnen zijn soms verschillende regels lang en aanhalingen worden nooit aangeduid met dubbelpunten of aanhalingstekens, maar slechts met een komma en een nieuwe hoofdletter temidden van een zin.

Hoewel het woord crisis zeker niet het voor de hand liggendste is om de uitzonderlijke gebeurtenissen te typeren waarover we hierboven vertelden, daar het absurd, irrationeel en strijdig met de elementairste logica zou zijn in een existentiële situatie die zich nu net onderscheidt door de afwezigheid van de dood te spreken van een crisis, valt te begrijpen dat bepaalde burgers die veel waarde hechtten aan hun recht op betrouwbare informatie zich intussen afvroegen, bij zichzelf of hardop, wat er in hemelsnaam aan de hand was met de regering, die nog helemaal niets van zich had laten horen.

... Een van de zinnen die ons blijkbaar moeten doen schaterlachen...
Daarnaast staat het beleven op zich me ook helemaal niet aan: de verschillende facetten van de verwarde en ontwrichte maatschappij worden wel eens kort bezocht, maar 'k heb me tot nu toe nooit ondergedompeld gevoeld in de sfeer van het land waar niet meer gestorven wordt. Het voelt aan alsof je samen met de verteller in een ballon hoog boven het land en de gebeurtenissen zweeft en af en toe even daalt om wat flarden van het leven aldaar op te vangen. Mocht mijn mening nog wijzigen -ik nader het driekwartmoment- dan laat ik het nog weten, maar ik betwijfel het.
Neem hier nog bij dat er blijkbaar een ongelooflijke os is die in Knack het nodig achtte om in een bespreking de hele pointe van het vervolg van het verhaal te verklappen, en je mag er zeker van zijn dat ik niet veel zin heb om nog verder te lezen. Maar 'k ga het toch doen.

update (25-10-06): Een deel van de breuk van het verhaal werd inderdaad verklapt, maar er komt in het boek ook nog een opvallende cellist op de proppen die voor nog wat variatie zorgt. Blijkbaar wist ik dus nog niet alles. Ook lijkt het alsof de auteur nog wat moest wennen aan zijn eigen verhaal: naar het einde toe wordt de stijl wel wat losser en grappiger, hoewel het nog niet in de buurt komt van dat schaterlachen. M'n mening pas ik dus toch maar aan: het is geen echt slecht en onleesbaar boek meer, maar laat je toch niet misleiden door de achterflap. Je moet echt wel wat moeite doen om het uitgelezen te krijgen, maar naar het einde wordt het dus effectief aangenamer om lezen.
M'n volgende boek is inmiddels besteld: Yves Leterme uitgedaagd.

11/10: Boete zonder schuld & De schaduw van de wind

If everything seems to be going well, you obviously don't know what the hell is going on.

... is een schitterend citaat uit Murphy's Law dat ik op mijn beurt citeer uit Boete zonder schuld - Rechter achter de tralies van Jan Beirens. 'k Heb er verschillende weken over gedaan om het boek uitgelezen te krijgen, maar onterecht eigenlijk, want het verhaal is meer dan de moeite waard. Een stukje van de achterflap:

Eind november 1996 wordt Jan Beirens, rechter aan het Gentse hof van beroep, opgepakt op verdenking van corruptie. Hij belandt voor 87 dagen in de gevangenis van Vorst. (...) Naarmate de dagen vorderen, blijkt dat zijn dossier ondraaglijk licht weegt.

Het interessantste is ongetwijfeld het waarom van deze hele farce. En Beirens houdt zich op geen enkel vlak in, zijn opgestapelde frustraties worden schitterend verwoord en uiteindelijk sta ik echt nog verbaasd van de kalmte en redelijkheid die hij heeft weten te bewaren. Echt een knap, spannend, grappig en soms angstaanjagend dagboek.

Lees verder!

09/12: Ethiek & eBay

De titel klinkt misschien heel ernstig, maar verwacht tot maar niet al te veel van dit berichtje :)
'k Heb op de hogeschool drie jaar lang ethiek gehad, en telkens moesten we een boekje kopen dat zogezegd bij de cursus aansloot. Dit werd echter nooit gebruikt in de lessen. Twee ervan zijn geschreven door onze docent, Guido Verstraeten, zelf, dus hij zal er zeker wat aan verdiend hebben! Op Radio 1 werd een van z'n boekjes door een schoolgenoot onlangs nog genomineerd voor het lijstje van boeken die mensen wel kopen, maar nooit lezen.
Ondertussen beginnen ze hier ferm op m'n zenuwen te werken, dus 'k heb besloten er eentje op eBay te gooien, nl. "Denken. Geloven - Filosofische reflectie over niet-cyclische tijd en zingeving". Hier vind je de veiling. 'k Ben eens benieuwd of er iemand gaat bieden... Anders gooi ik ze bij 't oud papier!