Weblog

18/01: Ik nam de trein.

De laatste keer dat ik de trein nam was samen met m'n vrouw in december 2009, op weg naar de kerstmakt in Keulen. M'n collega's met wie we daar hadden afgesproken deden het met de wagen, idealistische Joris wou er een uitstapje van maken in de eerste klasse van de ICE. Niet voor niks nog steeds -per zitplaats- de duurste HST. Helaas ontging de luxe ons een beetje, want na de ene afgelaste trein na de andere kwamen we met uren vertraging aan in Keulen bij m'n collega's. Zij jodelend met een verhoogd alcoholgehalte, wij briesend met een verhoogde bloeddruk. De manier waarop je op zo'n dag kennismaakt met de klantvriendelijkheid van de NMBS is euh... dramatisch. En een ICE ken ik nog steeds enkel vanop een foto.
Bij de terugreis waren wij gelukkig een beetje in ’t voordeel, want toen waren het de wagens die zich massaal vastreden. En maanden later kregen we ook de reis helemaal terugbetaald.
Vorige maand gingen we opnieuw naar de kerstmarkt. In Aken. Met de auto. Gratis. Bedankt, werkgever.

Vandaag stond een ganse dag Ruisbroek op het programma: ik werd vanmorgen verwacht bij een nieuwe klant van me. Ruisbroek bij Puurs was handiger geweest, maar helaas ging het hier om Ruisbroek voorbij Brussel... En dinsdag is statistisch gezien de drukste autodag richting Brusselse ring.
Aha!
Ik neem gewoon de trein!
Lang geleden... Gesjellig... Lekker lezen onderweg...

Lees verder!

26/12: Ik ben 29 jaar en oud.

Met de voorbije sneeuwdagen heb ik ook ineens weer een jaarlijks terugkerende portie ergernis achter de rug. De situatie klinkt je waarschijnlijk herkenbaar in de oren: je bent met de wagen op weg naar huis, op een prima onderhouden rijbaan, tot je moet vertragen voor de chauffeur voor je. Je komt dichterbij en ziet alvast dat de verouderde nummerplaat niet meer echt superwit is en een fractie van een seconde later dat ze... vijf tekens telt. Menig chauffeur zal ongetwijfeld met mij kunnen beamen dat je dan maar beter stalen zenuwen hebt om de laatste kilometers naar huis nog te overleven zonder je halve stuurwiel op te vreten. (On the bright side: dan zijn die ondertussen koud geworden patatten al niet meer zo erg.)
Zo vroeg ik me af wanneer het met mij(n generatie) zou gebeuren. Het moment waarop je de voortdurend evoluerende en versnellende maatschappij moet loslaten om op je eigen gezapige tempo verder te kachelen. Of zou je het zelf niet eens merken, zoals blijkbaar het geval is met dementie en andere alzheimers?
Omdat ik het hier toch niet bij kon laten, ondernam ik alvast een poging om te zoeken naar die eerste tekenen aan de wand dat ik oud werd. Kwestie van me volgend jaar met reden depressief te voelen op m'n dertigste verjaardag.

Lees verder!

24/10: Dodentocht 2010

Normaal gezien ben ik er heel wat vroeger bij om te bloggen over de Dodentocht, maar nu is het inderdaad hopeloos na de feiten. De reden? Ik ben een seut.
Ja, ik ben dus nog steeds kwaad op mezelf omdat ik niet heb meegewandeld. Ik was slecht voorbereid (hoewel dat eigenlijk al een pluspunt is gebleken), liet me afschrikken door het weerbericht en zou de 100 kilometer alleen hebben moeten wandelen, aangezien de enige bekenden er een iets steviger tempo op nahielden dan ik. Aan het gezelschap kon ik waarschijnlijk weinig veranderen, maar het weerbericht bleek hopeloos fout te zijn geweest. Het was prachtig weer, niks meer en niks minder. Om niet thuis te zitten bokken, ben ik dan toch maar op m'n fiets gesprongen en vanuit Stekene, via het veer in Branst, naar Puurs gefietst om wat te gaan supporteren. En om mezelf nog wat meer te jennen omdat ik zo'n twijfelaar was geweest.
Helaas had ik -volgens het wrede lot- m'n lesje om volgend jaar wél terug aan de start te staan nog niet geleerd, want… meestappen kost immers ongeveer 30 euro, niet meestappen echter zo’n 450. Auw.
Tegen de avond was ik teruggereden richting Bornem (deze keer met vier wielen onder me) om naar de finishers te gaan kijken, maar de terugrit bleek onmogelijk gemaakt te zijn door de politie van Klein-Brabant en takeldienst De Doncker.
Het rekeningnummer van Onmiddellijke Inningen zit al in m'n favorietenlijstje van internetbankieren, maar hier had ik het toch effe moeilijk mee. Zonder het te weten stond ik (samen met half België) op een fietspad geparkeerd langs de Hingenesteenweg. Inderdaad, er stond een passend verkeersbord in het begin van de strook, maar als je dat bord had gemist in de Dodentochtse chaos, dan kon je 't niet weten. Kijk op deze foto maar een keer naar het verpieterd stukje asfalt tussen de wagens. Trouwens, denk je echt dat die hele rij bewust op een fietspad zou parkeren? Hier nog een plaatje, ik stond op de plaats van de grijze Citroën vooraan in beeld. Mijn rechtvaardigheidsgevoel werd hier toch grondig aangetast… De ene na de andere takelwagen reed af en aan, maar het fietspad dat de facto een parkeerstrook was geworden, stond even snel weer helemaal volgeparkeerd. Wat me vooral tegen de borst stoot is het repressieve karakter van deze takeloperatie. Over de hele lengte van de straat was tijdens het wachten op een takelwagen die me een lift kon geven geen enkele politieagent te zien om de parkeerders te waarschuwen. Preventief optreden rendeert natuurlijk niet zo erg voor de kassa van de politiezone in kwestie...
Het wordt dan alleen maar pijnlijker als je bij de takeldienst in de rij staat achter een wandelaar uit de Oostkantons. Dan heb je 100 kilometer in de benen, werd je door de organisatie verteld dat je daar mocht parkeren tijdens de tocht, en kan je eerst nog je wagen gaan zoeken alvorens erin te stappen voor nog een veelvoud van die 100km.
Als ik een boete mentaal kan balanceren met een gevoel dat ik inderdaad fout heb gehandeld, dan wind ik me nog geen secondelang op (ok, of misschien toch een paar seconden), maar hier heb ik het toch even moeilijk mee. Mag ik daarom enkele suggesties meegeven? Aan de politie van de zone in kwestie: werk preventiever i.p.v. tientallen bestuurders in de gordijnen en in de kosten te jagen. Aan de burgemeester van Bornem: doe iets aan het fietspad, want volgens mij hebben wij de fietsers nog een dienst bewezen door ze te verplichten niet op dit mijnenveld te verongelukken. En aan de organisatie van de Dodentocht: indien jullie op de hoogte waren, had het dan een keer omgeroepen in de tent…
Medeslachtoffer Franky Caluwé haalde er in ieder geval alvast De Streekkrant bij en verscheen eind september met dit artikel in de krant. Ik stuur hem alvast een mailtje.
En volgend jaar, oh volgend jaar sta ik zo hard weer aan de start!!!

22/08: Ljubljana

'k Sta op het punt om te vertrekken richting luchthaven (en Ljubljana), maar 'k ging eerst nog gauw een pakketje afhalen op 't postkantoor. Je geeft daar dan zo'n briefje af met barcode en... je identiteitskaart.
Ze moesten even zoeken naar m'n doosje en toen ze 't eindelijk hadden gevonden was ik zo blij dat ik snel naar huis liep en... m'n identiteitskaart liet liggen. 'k Hoorde nog net op tijd he manneke, une pas ligt hier nog roepen. 'k Had daar schoon gestaan op Zaventem. Als dit al een voorteken is voor de rest van 't weekend, dan blijf ik misschien beter thuis :)

28/07: Praise the Lord!

'k Wist niet dat het mogelijk was, maar blijkbaar kan je dus genezen van hooikoorts!
Sinds februari woon ik niet meer in de natuur aan de rand van Sint-Niklaas, maar middenin een centrum, dus eerst dacht ik dat het gewoon lag aan het ontbreken van de dodelijke pollen. Ondertussen is de zomer echter al goed op dreef en zit er al een vakantie in de bossen van de Dolomieten op. Zonder ook maar één pilletje van m'n Claritine te slikken.
Een jaar of 15 geleden moet het plots begonnen zijn, als ik het me nog goed kan herinneren. Ik reed altijd heel graag het gras van onze gazon af, maar plots, een dag voor we op vakantie vertrokken, maakte het wandelingetje achter de grasmaaier me doodziek. Koorts, tranende ogen, lopende neus, pure ellende. Het verdict na onze thuiskomst was dus hooikoorts en ik kreeg die pilletjes voorgeschreven, die ik elk jaar ben blijven nemen tot vorige zomer. 'k Mocht er zelfs nog een half pilletje van een ander medicijn bijnemen indien de aanvallen te erg werden, maar dat heb ik enkel in de eerste jaren sporadisch moeten doen. En nu is 't dus ineens gedaan! Ik begrijp er niks van... Misschien straks eens Googlen om te zien of het normaal is dat hooikoorts zomaar overwaait. Net zoals de pollen.

09/03: Patrick Van Duyse, je verdient beter

Tussen de stapel brievenbusreclame zit altijd een Regio-Uit: een klein krantje dat verdeeld wordt in de regio's Sint-Niklaas en Beveren met, uiteraard, meer reclame dan interessante informatie. Vandaag besloot ik het toch eens vast te nemen. Op bladzijde drie staat rechts bovenaan telkens een korte column van de uitgever, Patrick Van Duyse, dit keer met de titel "Kim Clijsters bevalt... en fait-divers: in Oost-Congo verkracht men erop los".
Z'n column bleek echt wel een leuk tekstje te zijn over de nieuwswaarde die VTM toekende aan de geboorte van Jada, de dochter van Kim Clijsters en Bryan Lynch. Jammer genoeg kan hij zelf op z'n kleine televisie Een niet ontvangen en is hij gedwongen om eerst naar het nieuws op VTM te kijken en daarna naar Terzake op Canvas. Z'n betoog begint met het feit dat VTM de geboorte zelfs als header gebruikte van het nieuws. Op nogal agressieve wijze zouden de journalisten alles geprobeerd hebben om zo rechtstreeks mogelijk verslag uit te brengen over de bevalling in het Tongerse Vesaliusziekenhuis. Hij besluit met de vraag om deze en gelijkaardige nieuwtjes te laten voor de 'boekskes' en het shownieuws. Helemaal terecht en heel goed gezegd van Patrick. Hij maakt verder nog enkele vergelijkingen met het talent dat de VRT in z'n doos heeft (Martin Heylen, Rudi Vranckx, Johan Depoortere,...) en de programma's waarmee VTM de kijkers tracht te bekoren. Of hersendood te maken, als je 't mij zou vragen.
'k Vind het dus terecht jammer dat de televisie, die zo'n enorme impact heeft op het leven van Jan met de pet, zulke rommel kan uitzenden. Alles is entertainment. En dit wordt elke dag uitgespuwd over miljoenen mensen, want probeer je maar eens een beeld te vormen van het aantal kijker-uren (zoiets als het begrip reizigerskilometer bij de NMBS) per dag: aantal beeldbuismensen x aantal uur dat er gekeken wordt.
Helaas... zijn column verliest al snel aan geloofwaardigheid, want hij staat in een gratis krantje dat leeft van de advertenties. Buiten dit valt er niet veel te rapen, buiten een paginagroot artikel over KSK Beveren, maar dit staat voor mij dan toch bijna op het niveau van een paginagroot artikel over Jada Lynch. Een pagina verder staat een artikel over de cover babe van de maand: Kelly Hofkens die er in vijf maand in slaagde om 20 kg te vermageren. Heel flink van haar, maar naast het feit dat dit me geen barst kan schelen, staat er ook bijvermeld dat de foto's werden gemaakt door Fotostudio Dirk Van Dosselaer en wordt de rest van de pagina, ongeveer een derde, opgevuld door een advertentie van InfraLigne, toch wel net de mensen die ervoor gezorgd hebben dat ze zoveel kon afvallen op zo'n korte tijd.
Voor de rest: een overzicht van de komende evenementen in de streek en uit-tips, en reclame. Heel veel reclame. Daar eindigt dus de geloofwaardigheid van de uitgever z'n betoog. Of misschien is dit de enige manier waarop hij z'n mening kan spuien en verdient hij gewoon beter dan dit. Patrick, start een weblog!

20/01: The pig mobile

't Is al een paar weken geleden, maar hier moést ik gewoon een foto van hebben. Probeer je de situatie zo levendig mogelijk in te beelden: je hebt nog een goeie tien kilometer af te leggen op een baan waar je waarschijnlijk niks anders kan doen dan gewoon je voorganger blijven volgen, en dat blijkt die er zo uit te zien. Fouter kan gewoon niet: kijk naar de auto -zo'n bolhoedje-, de kleur, de nummerplaat, de VTM-stickers en die bende varkens achter het raam. En dan vraag je je toch écht wel af wie er in 's hemelsnaam achter het stuur kan zitten... Het oppervarken? Weer zo'n vriendje van Harry Potter dat er niet in slaagt zich succesvol in te burgeren onder de dreuzels? Doortje Coppens? Corrupte politieagenten die de nummerplaat effe door hun systeem willen jagen kunnen me altijd contacteren :)

18/01: Bonnekes

Elke zaterdag doe ik nog steeds m'n studentenjob in de Marktshop op de Grote Markt van Sint-Niklaas: tot 15u sta ik er kranten, sigaretten en snoepspullen en zo te verkopen. En vooral met die krantenverkoop is 't nogal bergaf gegaan de laatste jaren. Niet echt qua verkoop zelf, maar over alles wat erbij komt kijken. Vroeger nam iemand een krant van het rek, betaalde, en was weer weg. Tegenwoordig kopen ze De Morgen en vragen ze er voor 5,90 euro het wekelijkse kunstboek bij. Tot voor kort wou elke Nieuwsbladlezer z'n wekelijkse strip kopen voor 1 euro. Ah die is al uitverkocht? Geen probleem, kan je die dan bestellen? Ah dat kan maar je weet niet wanneer die zal binnenkomen? Ok, dan doe ik nu alsof het me toch interesseert en ik niet kan verderleven zonder die strip en ik laat je de bestelling noteren, om daarna nooit meer terug te komen en je met al je bestellingen te laten zitten. En idem voor Het Laatste Nieuws dat nu voor 1,95 euro een DVD uitdeelt. Probeer je even in te leven in de hel: de omvang van zo'n levering Laatste Nieuws bedraagt ongeveer 50 à 60 stuks, het aantal DVD's 6 à 9. En wie vangt alle irritaties van de klanten op? Het manneke achter de kassa natuurlijk! En ook al is het frutske van de week wél nog in voorraad, dan nog is het niet helemaal stressloos, want terwijl de winkel staat vol te lopen met wachtende klanten, sta ik nog m'n schaar te zoeken om het bijhorende bonneke uit de krant te knippen. Want oh ja, voor alles wat ze bij de krant leveren moet je bonnetjes uitknippen. 'k Heb al vaker gedacht om eens een brief te schrijven naar de respectieve uitgevers met een iets langere versie van de uitdrukking "Schoenmaker, blijf bij je leest" erin, maar 't komt er natuurlijk niet echt van. Waarom dan plots wel dit tekstje? Wat was de trigger? Wel...
Vandaag op pagina 2 van De Tijd, links onderaan op de pagina, in een gekleurde kader, het portret van Koen Clement. Leerde krantenlezers bonnetjes knippen. Nu heb ik dat h**renjong ineens op foto! Ik ken de schuldige! Ik weet wie ervoor heeft gezorgd dat alle krantenverkopers een plotse daling van hun gemiddelde leeftijd zullen laten optekenen in de nationale statistieken! In de tekst wordt natuurlijk enkel uitgepakt met het succes van het verhaal: de krantenverkoop is opnieuw gestegen, althans wat de titels van De Persgroep betreft. 'k Ben blij voor Koen, maar 'k wil toch vooral een hart onder de riem steken van de honderden slachtoffers die dagelijks de zeurende klanten over hun vloer krijgen. Hou vol!! Of organiseer een busreis naar Koen z'n kantoor om daar met rieken en brandende fakkels in de hand jullie standpunt effe te gaan verhelderen! Op voorwaarde dat jullie er net zo over denken als ik natuurlijk... Oeps... :)

24/12: Radio 1 en Kerst

Volgens mij heeft Radio 1 iets tegen Kerstmis, of op z'n minst tegen het vieren ervan. Gisteren ging het in Bromberen over alle overbodige muziek, het verplichte feesten en de melige Kersttoestanden. Vanmorgen twee intellectuele stemmen die het tussendoor hadden over het nog niet geplaatst hebben van een kerstboom. Oh God, nee ik heb er geen, of wat had je anders gedacht!
Waarom toch dat altijd dat verplichte verzet tegen de eindejaarsperiode? Of algemener: waarom moet er steevast -vanuit bepaalde hoek- steeds verzet opduiken tegen alles wat misschien wel eens leuk en gezellig kan zijn?
Ik ga alvast m'n haar kammen, de laatste cadeautjes inpakken en m'n eurocentjes tellen om na de middernachtmis een deftig nachtje illegaal gokken te organiseren. De citroenjenever ligt al koud!
'k Vraag me trouwens af wat de mensen van Radio 1 écht zouden doen op kerst- of oudejaarsavond. Na de uitzendingen. Comazuipen bij een goed boek?

17/11: Ode, Ecochic en de mijnsite van Heusden-Zolder

Een tijdje geleden las ik in DiOde, de e-nieuwsbrief van de vzw Ode Vlaanderen, dat er nood is aan sprekers over duurzame energie om gemeentelijke infoavonden te organiseren. Vrije tijd heb ik sowieso al niet, dus dit kon er nog wel ergens tussen... Ode Vlaanderen bood via de nieuwsbrief twee gratis opleidingsdagen aan, en zo bevond ik me vandaag in het Centrum Duurzaam Bouwen op de verlaten (en vervallen en enorm indrukwekkende en sfeervolle) mijnsite van Heusden-Zolder. We werden door enkele degelijke slideshows gegidst, werden voorbereid op zgn. frequently asked questions, enz.
Tussendoor bezochten we de gigantische fotovoltaïsche zonneschans van het op wandelafstand gelegen Glas Ceyssens, die zomaar eventjes 2760 m2 beslaat, en mochten we gratis rondwandelen in het meer dan boeiende Ecochic, een originelere variant van een ecologische bouwbeurs. Je zag er o.a. een gazon van micro-klaver i.p.v gras dat met een zeer vervuilende maaier regelmatig moet getrimd worden, een elektrische boot, allerhande gerecycleerde stoffen, marmerachtige tegels van yoghurtpotjes en geperste illegale cd's, doorschijnende plastics van cellulose, windmolens voor in de eigen tuin, naast klassieke demonstraties van passiefhuisconcepten, zonneboilers en fotovoltaïsche systemen, alternatieve bouwmaterialen op basis van natuurproducten en kunststoffen, en nog veel meer. Meer dan de moeite waard, want hier werd duidelijk tijd in creativiteit en originaliteit geïnvesteerd. En dat alles zonder het publiek ook maar een moment te confronteren met een soms storend hippie-imago dat soms nog samengaat met ecologie. Als de gelegenheid zich dus nog eens voordoet om een dergelijke beurs/tentoonstelling te bezoeken: zeker doen!
's Ochtends, bij de opening van Ecochic, liep ik trouwens minister-president Kris Peeters tegen het lijf. God, wat had ik graag iets over Doel gezegd... Helaas was een vriendelijk knikje het beste wat deze mossel op het moment zelf kon bedenken. Goe bezig...
Maar goed, we waren dus gegaan om opgeleid te worden tot spreker over duurzame energieoplossingen, en alleen al wat dat betreft was de dag meer dan geslaagd. Misschien tot binnenkort, in een gemeentehuis of parochiezaaltje in uw buurt!

11/09: Scherven brengen geluk

Volgens mij is er weliswaar geen verband tussen de twee, maar 't is toch echt al een heel rare dag geweest: enerzijds is vannacht een houten kader van de haak aan onze schoorsteen gevallen. Vanmiddag viel plots ook nog een bord dat aan een andere muur hing in scherven vaneen. En in dezelfde kamer valt op deze zelfde dag nog een porceleinen pot spontaan naar beneden van een schap en vernielt in z'n val een beeldje dat wat lager stond. Volgens mij al genoeg materiaal om een M. Night Shyamalan enkele maanden aan het werk te houden...
Daartegenover staat dat ik vandaag een folder krijg van Disneyland waarin ze me 6 maanden cadeau doen wanneer ik nu m'n jaarpaspoort vernieuw. (M'n huidige pas was trouwens 30 maanden geldig voor maar 132 euro. De normale prijs is 179 euro voor 12 maanden...) Da's dus al een stevige korting... Vervolgens open ik m'n mailbox en vind een e-mail van eBay waarin ze me 2 tickets voor Walibi cadeau doen. En in m'n mailbox van 't werk zat een beloning omdat ik een bepaalde (kleine) target gehaald had: ze sturen me gratis naar de cinema. Volgens mij kan een doordeweekse dag bijna niet contrastrijker worden... En hij is nog niet eens voorbij! Spannend! :)