Weblog

18/08: De dodentochtmicrobe

Vorige week vrijdag, 21u, Bornem. Daar stond ik dan, tussen bijna 11.000 collega-wandelaars. Overtuigd door het prachtige weer en m'n inschrijving die niet terugbetaalbaar bleek, trok ik voor de zoveelste keer naar de start van de jaarlijkse Dodentocht. Het enige probleem, en vermoedelijk ook het grote verschil met een heleboel wandelaars rond me, was dat ik geen meter training had gehad tijdens het afgelopen jaar. Normaal gezien heb ik toch minstens enkele wandelingen van een dertigtal kilometer achter de kiezen eer ik aan de 100 begin, maar dit jaar dus duidelijk niet. Vol enthousiasme begon ik me samen met de massa een weg te banen rond Bornem en naarmate de nacht viel en naarmate de tocht vorderde, begon ik alweer te dromen van het overweldigende gevoel om opnieuw in Bornem te arriveren, na een twintigtal uur stappen.
Helaas.
38 kilometer verder zat ik al in de auto naar huis, weliswaar zo fris als een hoentje. De benen waren perfect in orde, de voeten hadden er nog zin in, ikzelf was voor de allereerste keer eens niet misselijk geworden tijdens de nacht, maar m'n rug had er de brui aan gegeven. Doodjammer, maar voeten en benen wil ik graag forceren voor zo'n tocht, m'n rug niet.
Uiteindelijk was ik toch weer een beetje teleurgesteld. Ik mocht er niks van verwachten dit jaar, maar toch... Je hebt geen training gehad, en toch verwacht je om 21u 's avonds nog te kunnen starten aan 100 kilometer wandelen.
De fans noemen het de dodentochtmicrobe en da's absoluut waar. Het is een microbe. Noem het maar een bacterie. Je wordt er ziek van. Op Facebook schreef ik nog "Totaal onverantwoord, totaal onvoorbereid, doodgaan is gegarandeerd, maar ik kan. het. niet. laten."
Ieder jaar opnieuw ben ik er van overtuigd dat het mijn laatste keer was. Of ik nu de finish haalde of niet. Maar gaandeweg vergeet je de pijn en komt dat verlangen weer op om toch weer aan de start te verschijnen. En zo al een tiental jaar lang zonder dat ik kan zeggen naar wat ik precies verlang, buiten de euforie van het mogen opspelden van een nieuwe medaille. Zou dat alles kunnen zijn? Of zit er meer achter? Doorgaans heb ik behoorlijk weinig zin om mezelf zo hard te doen afzien of om zomaar een etmaal lang te gaan wandelen. Da's saai.
Nog meer dan naar een nieuwe medaille verlang ik naar een antwoord op de vraag hoe die microbe in mekaar zit. Wanneer zal ik op de tweede vrijdag van augustus eens gewoon thuis kunnen zijn? En da's een ernstige vraag.

13/08: De Dodentocht: de tracking, het weer en het aftellen!

De tracking -het volgen van een wandelaar- staat blijkbaar al online en toont dat we met z'n allen al onderweg zijn in de lus rond Bornem! Nooit geweten dat de Dodentocht zo makkelijk kon zijn...
Het weerbericht (KMI, BDB) werkt voor het derde jaar op rij ook weer prima mee, dus ook dat zal me al niet tegenhouden om te finishen. 't Wordt vrijdagnacht wel redelijk fris en zaterdag behoorlijk heet, maar alles is beter dan regen. Vermoedelijk heb ik op zaterdagmiddag al ergere dingen aan de hand om me zorgen over te maken dan de stekende zonnestralen.
Op de Dodentochtsite kunnen we ondertussen bij het laatste nieuws van hoofdcoördinator Gunter Vergauwen lezen dat we echt wel de kaap van 10.000 deelnemers gaan halen:

Ik ben verheugd jullie massaal te mogen verwelkomen op de 40ste editie van de Internationale 100 km Dodentocht. Onze inschrijvingsteller staat momenteel op 7538 inschrijvingen.
Met nog drie inschrijvingsdagen te gaan en met de voorlopig goede weersvoorspellingen moet het dit jaar zeker lukken om over die magische kaap van 10.000 wandelaars te geraken!

't Is al zeker een pluim waard als ze het magische getal halen, maar de organisatie verdient er nog heel wat meer als ze het ook dit keer tot een goed einde brengen. Uiteindelijk zijn het allemaal vrijwilligers die op twee dagen tijd met honderden werkkrachten de output moeten leveren van maandenlang vergaderen. En dat allemaal... om 10.000 gekken eens goed te laten afzien. Mooie hobby.
Het wandelboekje kan je ondertussen ook downloaden. Veel nieuws staat er buiten de inleiding niet in, maar de cijfers vind ik altijd wel leuk om te lezen. Bijvoorbeeld over het Rode Kruis

Samen staan zij garant voor het uitvoeren van circa 5000 verzorgingen, waarbij naast het andere verzorgingsmateriaal, 10.000 compressen, 3000 naalden, 6 kilometer windels en 30 liter massageolie worden verbruikt.

Of het boodschappenlijstje:

7.000 Frangitarte, 8.000 Confituurcare, 8.000 Chocochoc koeken, 12.000 rijsttaartjes, 15.000 Vondelmolen peperkoek, 10.000 Vondelmolen energyrepen, 10.000 bananen Jaguar, 10.000 appelen, 10.000 Speculoos Vermeiren, 10.000 glazen DUVEL, 10.000 glazen PALM, 10.000 AQUARIUS energy, 8.000 Minute Maid vruchtendrank, 7.000 Aquarius red blast, 12.000 Sportdrank EXTRAN, 10.000 CEVAL energierepen, 4.000 appelsienen Jaguar, 1.100 liter soep Campbells, 10.000 belegde broodjes, 20.000 liter water. (...) Ook onze medewerkers, politie en brandweer worden bevoorraad met een 5000-tal broodjes.

En in de controlepost van de Palmbrouwerij kunnen we blijkbaar weer kiezen uit vijf warme maaltijden, maar over de kwaliteit daarvan spreek ik me liever niet uit. Maar da's op dat punt ook niet meer echt relevant, want calorieën zijn calorieën. En neerzitten is ook leuk.
Helaas zit er wel een typisch Vlaams ecologisch minpuntje in het verhaal. In de persmap lees je over de RFID-chips voor de tracking:

Dit jaar vragen wij echter geen waarborg meer! Dankzij onze nieuwe sponsor Vlaanderen In Actie kunnen we de chip gratis aanbieden aan al onze wandelaars.

Hoera! Dankzij het geld van de Vlaamse overheid hoeven we onze elektronische chip niet af te geven aan de finish, maar kunnen we hem gewoon bij het restafval gooien! Grmbl. Kris Peeters stapt trouwens nog een keer mee, samen met zijn zoon, dus je kan hem altijd even je mening hierover geven. :)
Anyway, dit houdt me niet tegen om met 200% motivatie, heel veel kriebels (die zijn er nu al), en een portie waanzin morgen om 21u te starten in Bornem!!! RROOAAARR!! *scheurt z'n hemd open en klopt op de borstkas*

08/08: De 40e Dodentocht, 14-08-2009!

Da's dus nog een weekje... Vandaag ben ik nog 22km gaan wandelen in en rond Puurs. Veel trainen heb ik niet gedaan, ongeveer vier of vijf wandelingen van nooit meer dan een goeie 20km, dus wat dat betreft zit ik al perfect op schema om de finish te halen :) In de jaren dat ik meer dan voldoende trainde (en nog genoeg vrije tijd had), lukte het me immers geen enkele keer.
Dit weekend was en is het de bekende Driedaagse van Puurs en die wil ik voor geen geld van de wereld missen. 't Is elk jaar in de week voor de Dodentocht en in dezelfde streek. Het ultieme voorgerecht voor de hoofdschotel van komende vrijdag en (hopelijk ook) zaterdag.
Tips en links over de DoTo vind je gegarandeerd ergens op m'n weblog, als je het zoekschermpje in de rechterhelft gebruikt. Zoek gewoon op Dodentocht en je vindt m'n brouwsels van de vorige jaren. Samengevat komt het hier op neer: eet en drink voldoende, ook als je nog geen honger voelt. Stap op je eigen tempo en draag enkel wat je gewoon bent te dragen. Geen nieuwe sokken of schoenen dus. En zorg dat je aankomt, hoe lang het ook duurt :) De conditie en attributen zijn één ding, volhouden tot je tong tussen je veters draait, hoort er ook bij.
Bekijk je 't liever vanuit een volgwagen, of langs de kant, laat het ons dan weten via Facebook! De sportievelingen zelf kunnen in deze Facebookgroep terecht.
Tenslotte wens ik alle collega-wandelaars of -lopers heel veel succes! En zouden we dit jaar eindelijk over de kaap van 10.000 deelnemers gaan??

13/08: René Verreth

Toch nog iets korts over de Dodentocht van afgelopen weekend. Ik las gisteren een interview met René Verreth en zijn vrouw. Twee zaken zou ik toch graag corrigeren, eigenlijk zonder bijzondere reden, maar gewoon omdat ik het kàn. Smerig he :)
Zo vertelt zijn vrouw dat ze tijdens zo'n tocht helemaal tot rust komen en op die 100 kilometer misschien 100 woorden zeggen tegen elkaar. Fout. 'k Heb hen een paar keer gezien (en da's toevallig al vaker gebeurd) en er zelfs een eind naastgelopen omdat onze snelheid quasi dezelfde bleek, en die 100 woorden waren dan toch wel heel snel opgebruikt.
Ze zijn daarnaast ook tevreden over hun prestatie, want ze hadden maar 19u nodig om de finish te halen. Fout. Dat had willen zeggen dat ze een enorme eindspurt hadden moeten trekken en da's waarschijnlijk niet gebeurd. Om 18u50, een half uurtje voor mij, zijn ze aangekomen. Da's dus na 21u50 stappen...
'k Heb geen idee of het aan de slechte journalistiek lag of aan het bekende koppel, maar het eerste is zeker een mogelijkheid want ik las het in het Laatste Nieuws...

11/08: M'n tweede medaille

Zaterdagavond om 19u20, na 22u en 20 minuten gestapt te hebben, bereikte ik voor het tweede jaar op rij de eindstreep in Bornem. Vorig jaar was ik overtuigd dat ik het nooit nog zou proberen, maar uiteindelijk, toen de voorinschrijvingen al een tijdje bezig waren, wist ik toch nog van gedachten te veranderen. Dit jaar, hoewel ik er iets langer over gedaan heb dan vorig jaar en m'n conditie volledig ondermaats was, keerde het enthousiasme al heel wat sneller terug... Volgend jaar sta ik gegarandeerd weer in Bornem, met misschien wel 10.000 wandelaars rond me. Ze zijn in ieder geval goed op weg, want dit jaar werd alweer een record gebroken: 9.597 mafketels stonden afgelopen vrijdag om 21u klaar om aan de onmogelijke opdracht te beginnen. 5.848 lopers en wandelaars zijn erin geslaagd om de opdracht ook succesvol te volbrengen, maar eigenlijk maakt dat weinig uit: iedereen gaat door tot de dood, of dat nu al aan de beruchte Duvel is, of pas in de tent met het diploma, de medaille, de ananas, de sticker en Bornem tripel in de hand. En de onbeschrijflijke ervaring om na 99 kilometer sterven die laatste duizend meter te mogen meemaken met de aanmoedigingen en het applaus van al die mensen die je nog nooit in je leven gezien hebt, maar die toch met volle bewondering naar elke passant staan te juichen. Onbeschrijflijk is dan nog een understatement. Getuige daarvan de tranen die ik alweer niet kon bedwingen en die zelfs al over m'n wangen liepen tijdens de laatste tien kilometer, toen aan de voorlaatste post, Sint-Amands, verkeerdelijk stond aangekondigd dat de volgende post, Branst Zates, zich op 7,7km bevond. Een onmogelijke tocht als je erop rekent dat de laatste veertig kilometer opgedeeld is in hapklare brokjes van ongeveer 5 kilometer, zodat je slechts hoeft te denken in periodes van één uur. Een snelle inventarisatie van m'n rugzak leerde me dat 7,7km heel moeilijk zouden zijn. Normaal eten kreeg ik zoals gewoonlijk al heel lang niet meer binnen, dus ik moest het hebben van energiedrankjes en andere zoete troep. En net daaraan ontbrak het me al... Op weg naar Branst loop je over een stuk Scheldedijk dat je perfect zou kunnen gebruiken in een wiskundeles voor beginners waarin je moet uitleggen wat "oneindig" betekent. Tijdens die laatste etappe zag ik me nog door m'n benen gaan en gewoon neervallen op de gloeiend hete dijk (doet me eraan denken dat ik eerstdaags nog met een bomgordel de gebouwen van het KMI moet binnenstappen, want tot vlak voor de tocht werd er bewolkt weer voorspeld: een dikke twee uur zonneschijn zouden we te zien krijgen, maar in plaats daarvan werden we gewoon uitgerookt als in de Sahara) en in gedachten nam ik al afscheid van alle wandelaars rond me die straks onder het applaus Bornem weer zouden binnenwandelen. Tot ik plots iedereen de dijk zag afdalen richting Branst. Hallelujah... Het bord was fout! Even gerust, sinaasappel, water, speculoos naar binnen, laatste keer rechtgestaan, babbeltje gedaan met nog een paar onbekenden, vertrokken, dijk weer afgedaald naar Bornem, gefinisht. Als in een droom...
Bornem, tot volgend jaar!! Voor de 40e editie...

03/08: Dodentocht 2008

Volgende week vrijdag is het weer zover: met het nummer 1370 zal ik om 21u aan de start staan in Bornem, maar of ik net zoals vorig jaar ook weer zal aankomen in Bornem valt te betwijfelen. M'n conditie is er nogal erg aan toe en trainen heb ik niet gedaan. Vorig jaar had ik ook quasi niks gedaan als voorbereiding, maar toen was ik er in ieder geval helemaal niet zo erg aan toe als dit jaar: gisteren wandelde ik 30km en 'k ben na afloop in m'n bed moeten kruipen. Vanmorgen stapte ik zelfs een beetje scheef richting bakker, want m'n linkerbeen haperde bij elke stap. En dan moet je je voorstellen dat je na die kleine 6u wandelen je er nog een keer aan begint. Daarna nog een keer, en tenslotte nog eens tien kilometer als finale... Da's dan 100km. Ik word er gewoonweg depressief van...
Eind juli verscheen in de krant nog een persbericht dat er dit jaar een recordaantal deelnemers wordt verwacht voor deze editie: de voorinschrijvingen hadden blijkbaar als een trein gelopen. Volgens mij is er echter wel een fout in hun telling geslopen, want naast de brief van de organisatie waarin ik werd bedankt voor m'n inschrijving en betaling voor startnummer 1370, kreeg ik nog eens net dezelfde met nummer 11223. Als die "dubbele" inschrijvingen werden meegeteld, dan kom je inderdaad aan een record... Laat ons hopen dat het aantal deelnemers uiteindelijk geen teleurstelling zal worden.
Gisteren had ik er helemaal geen zin meer in, maar vandaag gaat het alweer iets beter. De nacht van vrijdag op zaterdag is altijd moordend zwaar voor mij en als ik het daar al lastig krijg na 30km, dan ziet het er helemaal niet goed uit. Laat me alsjeblief de zonsopgang nog halen... De energiestoot die je krijgt van de zon te zien opkomen is fenomenaal. Nu ja, op voorwaarde dat de zon zal schijnen natuurlijk. Vorig jaar was het een mooie zomerse dag, dus hopelijk hebben we dit jaar nog een keer geluk.
'k Laat jullie ongetwijfeld nog weten hoe het met mij is afgelopen, maar tijdens de tocht kan je me natuurlijk ook volgen via de tracking op www.dodentocht.be.

18/08: Amgen snoeit zwaar

Het is niet echt de meest opvallende titel, en als je hem in een krant ziet staan zou je waarschijnlijk niet verderlezen, maar dit stond wel op de voorpagina van De Tijd van gisteren. In het artikel:

Het Amerikaanse biotechbedrijf Amgen gaat tot 2.600 banen schrappen in zijn onderzoeks- en productiedivisie. Het grootste biotechbedrijf ter wereld gaat dit en volgend jaar 1,9 miljard dollar minder investeren. De besparingen zijn een reactie op de tegenvallende omzetcijfers bij de geneesmiddelen Aranesp en Epogen, beide voor de behandeling van bloedarmoede.

Dus: het grootste biotechbedrijf ter wereld moet bezuinigen omdat het te weinig epo verkocht heeft! In deze tijd! Ha, dat maakt het artikel al ineens heel wat interessanter! Misschien moesten ze maar eens een wielerploeg beginnen sponsoren om hun verkoopscijfers terug op koers te krijgen (en hun producten IN de koers)! In België stelt het bedrijf 80 personen te werk en het is nog niet duidelijk of het voor hen ook gevolgen zal hebben. Dus, beste renners en andere sportievelingen: zorg ervoor dat zij hun job kunnen behouden! Jullie hebben de loodzware verantwoordelijkheid om deze 80 werkmensen van den dop te redden! Plaats dus vlug en bestellingske en weet dat jullie een goed werk gedaan hebben! Bedankt.

14/08: Ik heb het gehaald!

Na vijf jaar knoeien is het me eindelijk gelukt om de Dodentocht uit te stappen! Om 18u52 ben ik de laatste keer gescand, aan de finish in de tent in Bornem. En net in het jaar dat ik niks getraind had, op 25 en 35 km na, in het weekend voor de Dodentocht zelf. De andere jaren was ik altijd op stap met m'n wandelboekje om vrolijk kilometers te loggen. Nu ja, "vrolijk" was het niet altijd, want eigenlijk wandel ik helemaal niet zo graag, maar als training was het wel noodzakelijk.
Dit jaar heb ik dus niet alleen de eindstreep gehaald, maar ook quasi geen schade opgelopen. Vorig jaar (toen ik op 86 km geraakt ben) zat ik twee keer langs de kant met een afgescheurd pijnstillerlatje m'n blaren open te snijden... Niet echt de aangenaamste en meest pijnloze bezigheid...
De nacht en eerste vijftig kilometer waren zoals gewoonlijk weer de zwaarste. Voor de meesten is het net omgekeerd, maar de nacht en daaropvolgende ochtendstond hebben voor mij nooit goud in de mond, maar eerder misselijkheid. Ook rond Lippelo, met 75 km in de benen, was heel zwaar. Daarna heb ik nog heel even stilgestaan in Puurs, om daarna in één ruk de laatste 17 km af te leggen. Ik liep iedereen weer voorbij, om tenslotte met een brede glimlach het lange en gloeiend hete stuk dijk rond Branst achter me te laten en af te draaien naar de laatste 5 km, recht Bornem binnen. De sfeer was echt zoals ik het me had voorgesteld, maar dan 100 procent echt. Overal muziek, applaudiserende mensen, nog enkele bemoedige woordjes en dan... de grote finale: de spandoek die de laatste 500 meter aankondigt met daarachter de Boomstraat, een massa mensen, applaus, gejoel, net alsof je de grootste ster van het land bent. Pure emotie, adrenaline, en uiteindelijk ook tranen. Ze begonnen al te vloeien tijdens de laatste 50 meter, maar toen ik de laatste bocht nam om de tent binnen te wandelen en m'n vriendin en familie zag staan, werd het me echt teveel. 'k Heb alleen nog gevoeld dat m'n handjes werden geschud en dat ik schouderklopjes kreeg, maar 'k heb niet gezien door wie, want 't was niks dan water in m'n ogen. Tot slot de tent binnen, de laatste keer gescand worden, de ananas, voetencreme, het flesje Bornemse tripel, de medaille en het diploma krijgen, weer buitenstappen, ontdekken dat je je medaille al kwijt bent, terug binnenstrompelen, aan de big chief Geert Van Gaever himself met de domst mogelijke blik vragen om een nieuwe medaille omdat dit groentje ze al verloren is, en nog even in een caféke gaan zitten.
Het was gewéldig mooi... Niet alleen de finale halen, maar ook de hele tocht was een meevaller en dit grotendeels dankzij het supermooie weer. Zelfs 's nachts heb ik nog een heel eind zonder jas kunnen wandelen.
Tijdens de tocht heb 'k mezelf natuurlijk weer meerdere keren ferm vervloekt, omdat ik er toch maar weer eens voor had gekozen om om 21u 's avonds nog aan 100 kilometers te beginnen... Waarom eigenlijk?? Toen ik 20 uur later terug in Bornem stond, was het al twijfel geworden, en ondertussen sta ik weer te trappelen tot wanneer de voorinschrijvingen opengaan, zeker nu ik al wat herinneringen heb kunnen ophalen dankzij deze leuke fotoreportage van Joost Vancoppenolle.
Tot volgend jaar, Bornem!!

26/07: Dodentocht stevent af op recordaantal deelnemers

Vers van de pers:

De Dodentocht van Bornem, de jaarlijkse wandeltocht van 100 kilometer, lijkt dit jaar af te stevenen op een recordaantal deelnemers.

De voorinschrijvingen, die werden afgesloten op 15 juli, tellen al een kleine 6.000 deelnemers. "Onze ervaring leert ons dat het aantal voorinschrijvingen op de dag zelf verdubbeld wordt. Dat betekent dat we voor het eerst op meer dan 10.000 wandelaars zullen afklokken", zegt secretaris Harry De Ceulaerde.

De Dodentocht spreekt jaarlijks ongeveer 9.000 wandelaars tot de verbeelding. Niet elke deelnemer haalt maximum 24 uur na de start van de 100 kilometer lange wandeling de finish, maar dat blijkt de wandelaars niet af te schrikken.

Mij schrikt het ook helemaal niet af, ook al heb ik quasi geen training gehad dit jaar. 'k Heb enkele weken 7 op 7 gewerkt, ben op vakantie geweest,... Tijdens het schooljaar was het zoveel makkelijker om vrije tijd te vinden! Maar toch zal ik er bij zijn op 10 en 11 augustus! Sowieso voor de unieke sfeer, en toch met een klein beetje ambitie om de finish te halen.

20/07: Onze buren, de Rasmussen

Oei, 'k vond die titel al redelijk moeilijk om mee te beginnen. Als je Rasmussen heet, en je wil daar het meervoud van maken, schrijf je dan de Rasmussenen? Nu lijkt het alsof we een kolonie vogels naast ons hebben, maar het klinkt dan toch juister dan dat schijnbaar dubbele meervoud.
Right, 'k zal maar to the point komen: vandaag is m!n laatste dag vakantie in Italië: elk jaar, begin juli, trek ik met de familie naar het noorden van Italië. We verblijven dan in enkele houten huisjes op een camping in de Italiaanse Dolomieten. Elk jaar zit in het huisje naast het onze een Deens koppel: ze zitten de godganse dag onder een partytentje te kijken naar hun satelliet-tv. (De vrouw noemden we trouwens steevast de kanarievogel omdat ze altijd een knalgeel kleed aanhad, behalve dit jaar. De vergelijking met de vogels was dus toch nog niet helemààl fout.)
Een paar dagen geleden hadden ze echter stevig doorgezakt en was de vader stomdronken. De reden was al snel gevonden: blijkbaar zaten we hier al elk jaar naast de ouders van de gevallen Tour-ster Michael Rasmussen! Vandaag is het feest uiteraard voorbij... Ze zitten echter nog steeds hier achter me onder hun witte tentje voor de televisie. Naar 't schijnt heeft de renner ook een eigen fietsenwinkel in Bardolino aan het nabije Gardameer. Dan heeft de stakkerd toch nog iets om van te leven...
(Maar voor de rest ben ik eerder een De Deckerfan en mag die hele dopingzooi helemaal opgeruimd worden en mogen de daders publiekelijk aan de schandpaal genageld worden. Ze bedriegen niet alleen de organisatie om zo hun sport-cv (en bankrekening) nog wat te kunnen aandikken, maar gaan ook met het vertrouwen van duizenden fans aan de haal, en vooral dat laatste is onvergeeflijk. Over het gedoe rond Kim Clijsters haar huwelijk ben ik dus ook helemaal niet te spreken, maar dit laatste helemaal tussen haakjes.)

18/08: Dodentocht, part V

Wanneer dit berichtje klaar is, stuur ik onmiddellijk een e-mail naar UNICEF om te vragen hoeveel centjes ik in totaal heb weten in te zamelen. Maar eerst vertel ik even hoe het me vorige week vergaan is...
Om maar meteen met het belangrijkste te beginnen: ik heb het (alweer) niet gehaald. Momenteel ligt het record wel op 85,59 km! Volgens de tracking op de Dodentochtsite ben ik in Puurs geraakt, maar 'k ben eigenlijk nog een beetje verdergewandeld tot in de post van Oppuurs-De Mispel, waar jammer genoeg niet gescand werd.

Lees verder!

14/08: ç#§$%à£!!!!!

Dit was m'n vierde Dodentochtpoging en ik ben even ver geraakt als bij m'n eerste poging: dit keer lag de post van de Duvel op 38,20 km en hier werd ik opgebezemd. Het record blijft dus de 6x km (Merchtem) van 2003...
Ik had er nu weer een jaar extra training bij, en toch is m'n prestatie achteruit gegaan. Heel frustrerend! Je moet weten dat ik dus helemaal niet graag wandel, maar het toch elk jaar doe, enkel en alleen om de DoTo uit te wandelen.
M'n onderrug zat weer muurvast, ik was kotsmisselijk, en kreeg m'n benen echt niet meer vooruit. Aan de binnenkant van m'n twee voeten had ik een soort brandwonden.
Of ik volgend jaar weer meedoe valt nog af te wachten... Misschien wacht ik best een paar jaar tot m'n lichaam wat 'volwassener' geworden is, want het lijkt echt te moeilijk te zijn voor mij. Ondertussen weet ik echter alweer wat me te doen staat, want op maandag 22 en vrijdag 26 augustus moet ik een herexamen afleggen. 'k Zet het hier gewoon in m'n Dodentochtberichtje want het past eveneens perfect onder deze titel :)