Reacties

18/08: Dodentocht, part V



Wanneer dit berichtje klaar is, stuur ik onmiddellijk een e-mail naar UNICEF om te vragen hoeveel centjes ik in totaal heb weten in te zamelen. Maar eerst vertel ik even hoe het me vorige week vergaan is...
Om maar meteen met het belangrijkste te beginnen: ik heb het (alweer) niet gehaald. Momenteel ligt het record wel op 85,59 km! Volgens de tracking op de Dodentochtsite ben ik in Puurs geraakt, maar 'k ben eigenlijk nog een beetje verdergewandeld tot in de post van Oppuurs-De Mispel, waar jammer genoeg niet gescand werd.

Zoals gewoonlijk werd ik ter hoogte van de Duvelbrouwerij weer kotsmisselijk en moest ik moeite doen om niet flauw te vallen. Wandelen ging nog nét op het lange, donkere en saaie stuk van 9 km naar de controlepost aan de Duvel, die dit jaar op een goeie 39 km lag. Even stoppen voor een plaspauze werd me echter bijna fataal, want ik kon echt niet meer stilstaan: ik zag telkens de grond onder me wegschuiven, zag vlekken voor m'n ogen, begon te zweten,... en moest zo snel mogelijk weer bewegen, want dan was alles in orde, op die misselijkheid na. Blijkbaar wil m'n maag rond die tijd altijd gaan slapen...
Maar gelukkig komt kort daarna de zon op, en dan loop ik weer op wolkjes. Door die ene fikse regenbui van vrijdagavond had ik wel doorweekte schoenen en voeten, hetgeen me rond de 30 km al zeer pijnlijke voeten opleverde. In totaal heb ik vier paar sokken gedragen, maar eigenlijk had ik van schoenen moeten kunnen wisselen...
En zo ging het verder van post tot post: dromen van de finish, veel pijn aan de voeten verbijten, de benen wat anders zetten om de voeten te sparen, daardoor pijn krijgen in m'n linkerknie en -kuit, na elke korte stop weer helemaal stijf rechtkrabbelen en doorgaan, in de berm gaan zitten om met de scherpe kant van een pijnstillerlatje een blaar onder een laagje eelt open te zagen (AUW!),...
... tot in Oppuurs. Daar werd ik plots weer supermisselijk waardoor ik niks meer kon eten of drinken. Bijgevolg ging het spreekwoordelijke licht uit en kon ik niks anders meer doen dan op het gras gaan liggen en naar de blauwe hemel staren. Zelfs babbelen ging niet meer.
Needless to say dat opgeven op een goeie 14 km voor het einde héél veel pijn doet. De dag erna was die pijn al vergeten, maar kon ik geen stap meer zetten. Tussen het gestrompel door begon ik wel al te dromen van volgend jaar! Hopelijk weer met voldoende training en hopelijk ook weer voor een goed doel! En hopelijk tot het bittere einde!!

update (23/08/2006): In totaal hebben we ¤ 2.535 ingezameld! En dit was nog maar het tweede jaar van deze UNICEF-actie! Mijn eigen aandeel in dit bedrag ken ik voorlopig nog niet.

Reacties geplaatst

Nog geen reacties

Add comment

U moet ingelogd zijn om op dit bericht te reageren.