Reacties

14/08: Ik heb het gehaald!



Na vijf jaar knoeien is het me eindelijk gelukt om de Dodentocht uit te stappen! Om 18u52 ben ik de laatste keer gescand, aan de finish in de tent in Bornem. En net in het jaar dat ik niks getraind had, op 25 en 35 km na, in het weekend voor de Dodentocht zelf. De andere jaren was ik altijd op stap met m'n wandelboekje om vrolijk kilometers te loggen. Nu ja, "vrolijk" was het niet altijd, want eigenlijk wandel ik helemaal niet zo graag, maar als training was het wel noodzakelijk.
Dit jaar heb ik dus niet alleen de eindstreep gehaald, maar ook quasi geen schade opgelopen. Vorig jaar (toen ik op 86 km geraakt ben) zat ik twee keer langs de kant met een afgescheurd pijnstillerlatje m'n blaren open te snijden... Niet echt de aangenaamste en meest pijnloze bezigheid...
De nacht en eerste vijftig kilometer waren zoals gewoonlijk weer de zwaarste. Voor de meesten is het net omgekeerd, maar de nacht en daaropvolgende ochtendstond hebben voor mij nooit goud in de mond, maar eerder misselijkheid. Ook rond Lippelo, met 75 km in de benen, was heel zwaar. Daarna heb ik nog heel even stilgestaan in Puurs, om daarna in één ruk de laatste 17 km af te leggen. Ik liep iedereen weer voorbij, om tenslotte met een brede glimlach het lange en gloeiend hete stuk dijk rond Branst achter me te laten en af te draaien naar de laatste 5 km, recht Bornem binnen. De sfeer was echt zoals ik het me had voorgesteld, maar dan 100 procent echt. Overal muziek, applaudiserende mensen, nog enkele bemoedige woordjes en dan... de grote finale: de spandoek die de laatste 500 meter aankondigt met daarachter de Boomstraat, een massa mensen, applaus, gejoel, net alsof je de grootste ster van het land bent. Pure emotie, adrenaline, en uiteindelijk ook tranen. Ze begonnen al te vloeien tijdens de laatste 50 meter, maar toen ik de laatste bocht nam om de tent binnen te wandelen en m'n vriendin en familie zag staan, werd het me echt teveel. 'k Heb alleen nog gevoeld dat m'n handjes werden geschud en dat ik schouderklopjes kreeg, maar 'k heb niet gezien door wie, want 't was niks dan water in m'n ogen. Tot slot de tent binnen, de laatste keer gescand worden, de ananas, voetencreme, het flesje Bornemse tripel, de medaille en het diploma krijgen, weer buitenstappen, ontdekken dat je je medaille al kwijt bent, terug binnenstrompelen, aan de big chief Geert Van Gaever himself met de domst mogelijke blik vragen om een nieuwe medaille omdat dit groentje ze al verloren is, en nog even in een caféke gaan zitten.
Het was gewéldig mooi... Niet alleen de finale halen, maar ook de hele tocht was een meevaller en dit grotendeels dankzij het supermooie weer. Zelfs 's nachts heb ik nog een heel eind zonder jas kunnen wandelen.
Tijdens de tocht heb 'k mezelf natuurlijk weer meerdere keren ferm vervloekt, omdat ik er toch maar weer eens voor had gekozen om om 21u 's avonds nog aan 100 kilometers te beginnen... Waarom eigenlijk?? Toen ik 20 uur later terug in Bornem stond, was het al twijfel geworden, en ondertussen sta ik weer te trappelen tot wanneer de voorinschrijvingen opengaan, zeker nu ik al wat herinneringen heb kunnen ophalen dankzij deze leuke fotoreportage van Joost Vancoppenolle.
Tot volgend jaar, Bornem!!

Reacties geplaatst

Joris ! Eindelijk een dikke proficiat voor jou ! Al ettelijke jaren hebben we je zien en horen modderen om de Doto een keer uit te doen. Zo zie je maar, met de juiste instelling geraak je vanzelf aan de tent.

Je wandelvrienden uit Holland, Peter, Wim en Cor
15/08 00:36:27
Nen dikke proficiat zulle. En 't is geen gemakkelijke prestatie !
Geniet van volle teugen van de medaille, de ananas en natuurlijk : de heerlijke triple. Volgend jaar sta ik er natuurlijk opnieuw, maar eerst moet m'n voetje herstellen. Wegens een combinatie van werken (vrijdag inclusief) en stappen heb ik m'n scheenbeen geforceerd, maar ja, om de eindmeet te behalen moeten soms offers gebracht worden.
Wandelgroetjes, Maaike
15/08 11:25:43

Add comment

U moet ingelogd zijn om op dit bericht te reageren.